سور شين او تور (افسانه) – ډاکټر همدرد يوسفزے
هغې څو لمحې خپل سپين سپين لاسونو ته داسې پۀ ځېر ځېر کتل لکه د دغه لاسونو پۀ کرښو کښې د خپل سبا هيلې ګوري. کرښې تاؤ راتاؤ وې، يوه نېغه کرښه بيا د هغه کرښې پۀ مېنځ کښې وړې وړې کرښې چې پۀ نېغه کرښه تلې راغلې وې. څۀ بې ځايه پېل شوې کرښې […]
يو شرط (افسانه) – ډاکټر همدرد يوسفزے
د ټارچر پۀ يوه تنګه کوټه کښې هغۀ ته اوس اوس يو تور سړي ګلاس کښې اوبۀ راوړې. د هغۀ ژبه وچه شوې وه. هغۀ بار بار د وچ تالو سره ژبه وهله خو ژبه به تالو پورې ونخښته. هغۀ خپلې ببرې ږيرې او وران برېتونو کښې د خپل شکل خيالي تصوير پۀ ذهن کښې […]
کابلے (افسانه) – ډاکټر همدرد يوسفزے
د کابل ماښامونه داسې غمژن وو کۀ نا ماته غمژن ښکارېدل، پۀ ښار کښې به سم د ماښامه تکه توره تيارۀ خوره شوه چې وحشت به ئې لا پسې زيات کړو. د ښار نه چار چاپېره غرونه چې د ورځې به پکښې د خاورو او ګټو جوړ قط پۀ قط کورونه ښکارېدل سم د ماښامه […]
انقلاب زنده باد – ډاکټر همدرد يوسفزے
د کوڅې هغه بل سر ته به چې د غمي ماما پۀ اټۍ کښې شور شو نو زۀ به غلے غوندې لاړم. د ملېشې تورې جامې او توره ټوپۍ چې به غمي ماما وليده نو چغه به ئې کړه سر کوزيه! ته بيا د سکول نه پټ شوے يې؟ دا ځل چې دې پلار د […]
لۀ کابله تر کابله (افسانه) – ډاکټر همدرد يوسفزے
هو! ماته لږ لږ ياد شي. زمونږ وطن! کلے کور، چم ګاونډ او زما ملګرې جينکۍ- دغه کلے د خاورو ګټو جوړ ؤ- د زياتو خلکو د ژوند دار و مدار پۀ کر کيلې ؤ- د خاورو کچه کورونه وو- دروازې به هم ځينې ځينې کورونو ته نۀ وې- کومو کورونو ته چې ورونه نۀ […]