د ۱۹۴۸م له بابړې نه تر ۲۰۱۶م کال د کوټې داګست ۲۰۲۰ په ۸ مه دکوټې د وکيلانو ۴م تلين دے. په دې ورځ دکوټې پۀ ښار کښې ۵۶ وکيلان او نوراولس اخباري او ميډيا سره اړه لرونکو خلقو د سترګو په رپ کښي خپل ژوند دلاسه ورکړ. پښتنو او بلوڅو چې دعدل او انصاف پۀ ډګر(عدليه) کښې کوم پر مختګ کړے ؤ هغه ئې داګیو دټوکرۍ پۀ شان سره وڅنډلو او هېڅ پۀ کښې بچ پاتې نۀ شو. پښتنو او بلوڅو خپل شهيدان کلو بانډو ته يوړل او خاورو ته ئې وسپارل .۸م اګست د کوټې او پښتنو پۀ تاريخ کښې ددوېمې بابړې حېثيت وموند. نن پۀ هغه کورنیو

پۀ کال ١٩٩٠ء کښې د جنورۍ د مياشتې پۀ ٢٣ مه نېټه د نن نه دېرش کاله وړاندې دپښتون سټوډنټس فېډريشن مرکزي الېکشن د کراچۍ پۀ داؤد انجنئېرنګ کالج ګلشن ه  اسټل کښې د هغه وخت د تنظيم د ارګنائزر ارباب الطاف قادر او ډپټي ارګنائزر ايوب خان اشاړي د سرپرستۍ لاندې د الېکشن کمېټۍ چئيرمېن عبدالرحمن خان پۀ صدارت کښې ترسره شو، چې پکښې د څلورو صوبو يعنې وحدتونو د مرکزي کمېټۍ غړو شرکت کړے ؤ. د مرکزي کمېټۍ د ټولو ممبرانو تعداد ٢٨ ؤ ، د هر يو وحدت نه ٥ د مرکزي کمېټۍ منتخب غړي او د هر وحدت نه صوبائي صدر او سېکتر د عهدې پۀ

پۀ پښتونخوا وطن ناسته د دهشتګردۍ او بدامنۍ خپسه زمونږ پۀ خپله خاوره د خپل اختيار خواهش، کوشش او ارمان نتيجه ده۔ امن به راشي، پۀ دې خاوره به ډېر ګلونه راوټوکېږي۔ حجرې، جوماتونه، پوهنتونونه، بازارونه، رونقونه او مېلې ټېلي به ابادې شي۔ خوشحالۍ به خورې شي خو ولې د امن دا کوششونه به ډېر خلق تر ګوره ورسوي، ډېرې ښځې به کونډې کړي، ډېر بچي به يتيمانان کړي او ډېرې مېندي به بورې کړي۔ نن صرف او صرف عوامي نېشنل ګوند د دهشتګردو پۀ نخښه ځکه دے چې د دې ګوند د مرکزي صدر نه واخله تر يو عام ورکر پورې، هر کس د دې خاورې پۀ مقدمه او

د نړۍ هر قام د ژوند پۀ لار کښې د نشېب و فراز سره مخ کېږي ۔ داسې يو قام هم نشته چې هغه پۀ پټو سترګو د ترقۍ اسمان ته رسېدلے وي ۔ کۀ مونږ د قامونو پۀ تاريخ نظر واچوو نو دا خبره څرګندېږي چې کۀ سختې ئې ګاللي دي نو پۀ ټولنيزه توګه هم کېوتو پرېوتو سر مخ شوي دي ۔ خو بيا چې کوم قام خپل ګرېوان ته سر ښکته کړے، پۀ خپل حالت ئې سوچ کړے او خپل ځان سره ئې مکالمه کړې ده نو هغوي نۀ صرف دا چې خپل کمے او د پستۍ علت معلوم کړے بلکې د هغې نه د وتلو ئې

پۀ عمومي توګه د ټول پښتون قام تاريخ د جنګونو، ازمېښتونو، کړاوونو، تکليفونو، سختيو او امتحانونو نه ډک دے۔ کۀ څۀ هم پښتانۀ د سويلي او منځنۍ اېشياء ترمېنځه پۀ يو مهم مقام پراتۀ دي او زمکه ئې دا زرګونو کلونو راهسې نۀ صرف د تګ راتګ بلکې د تجارت پۀ شان مهم مد لپاره استعماله شوې ده۔ د خپل فطرت او عادتونو له وجې هم دوي ته نۀ صرف پۀ دې سيمه کښې بلکې د نړۍ پۀ کچ يو ځانګړے او يوستوے مقام ترلاسه دے خو لۀ بده مرغه د دې هر څۀ باوجود بيا هم دوي نن هم پۀ دې يوشتمه پېړۍ کښې در پۀ ديکې دي ۔

زما ياد شي نن هم، کله چې زۀ ماشوم وم، د درہ ادم خېل اېف آر پېښور پۀ يو وړه خو ډېره ښائسته درہ کښې، چې د جناکوړ حسن خېل پۀ نوم يادېږي، زمونږ کور ؤ، کور څۀ ؤ خو بس يوہ کوټه وہ چې زمونږ يوہ نيمه بيزہ به هم کله کله ”اېمرجنسي” حالاتو لۀ وجې زمونږ سرہ هم پۀ دغه کوټه کښې پۀ يوہ ستنه پورې تړلې شوې وہ ۔ انګڼ (صحن) د کوټې نۀ ورکوټے کۀ نۀ ؤ نو ډېر غټ هم نۀ ؤ، د ګرمۍ موسم کښې به مو مور دلته کټونه اچولي وو او ما ته به داسې ښکارېدہ چې دغه غرونه به درنګ ساعت