“هېر به مې نۀ شي” – خان عبدالولي خان
يادګيرنه: د رهبر تحريک خان عبدالولي خان دا مضمون د 1945 د اګست “پښتون” کښې چاپ شوے ؤ. اداره ئې يو ځل بيا هم د اګست پۀ مجله کښې د محترم پروفېسر ډاکټر محمد زبېر حسرت پۀ مرسته او مننه چاپ کوي. (اداره) “هېر به مې نۀ شي”! د بمبۍ ښار پۀ يو ښکلي کلب کښې ناست وو. د پېښور پۀ کلو کښې د ګيدړو رنګې ژوند تېرولو نه پس ما اوږده ساه راښکلې وه. د دنيا نه د مهذبې دنيا دې ته حېران ناست وم. زمونږ پۀ مېز خبرې هم د ګپ شپ او هوهوا وې. چې څنګه همېشه پۀ داسې ځايونو کښې کېږي. ناګهانه يو دوه تنه مې
باران چې هلته وشي دلته کښې هوا سړه شي – رحمت شاه قرېشي
مونږ د افغانستان امن، خوشحالۍ او ترقۍ ته ځکه د نړۍ امن وايو چې نن تاسو د نړۍ حال او تاريخ وګورئ او خپل ګرېوان کښې سر ښکته کړئ نو دا خبره به درته روښانه نمر غوندې ښکاره شي چې د افغانستان امن د نړۍ امن دے. اوس کۀ ډېر خلق دا وائي چې افغانستان يو ځانله ملک دے نو د نړۍ امن،خوشحالۍ او ترقۍ سره ئې څۀ کار دے . يا د افغانستان بدامنۍ سره د نړۍ ملکونو او اولسونو څۀ کار دے. نو دا به د دوي کم عقلي وي او يا به ئې بدنيتي وي ځکه چې دوي وليدل او بلکې ويني چې پۀ افغانستان کښې هر
د افغانستان او پاکستان اړيکې – مولانا خانزېب
وړومبے پۀ کال ۱۸۷۹ کښې د امير يعقوب خان او پېرنګي ترمېنځ د ګندمک تړون او بېا پۀ کال ۱۸۹۳ کښې د ډيورنډ تړون د افغانستان د ختیځ پۀ لور سيمې د لاس نه وويستلې او د وخت سره دغه هرڅۀ ته پۀ نوي نوي شکلونو کښې د پېرنګي د تلو پورې مختلف اړخونه جوړول شو . د دوېم نړيوال جنګ نه پس چې د پېرنګي د دې سيمې نه د وتلو پرېکړه وشوه، د هندوستان وېش مېنځ د درېم جون د پلان لاندې مخې ته راغے، د کوزې پښتونخوا سيمه چې پۀ تاريخي توګه کله هم د هندوستان برخه نۀ وه پاتي شوې د صوبې د ټاکل شوې اسمبلې
د امن پۀ څنګ ولاړ عوامي نېشنل ګوند – پښتون
د افغانستان د امن سره يوازې د سيمې امن نه بلکې د ټولې نړۍ امن تړلے شوے دے ځکه چې دا يويشتمه پېړۍ ده او پۀ مېدان لکه د پخوا پۀ شان صرف امريکه او روس نۀ دي ولاړ بلکې اوس پۀ دې زغل کښې چين هم رادانګلي دي او لوبه لا زياته خطرناکه شوې ده. مخکښې يوازې د ګاونډي ملکونو خبره وه خو اوس ترکي، انډيا، جرمني، برطانيه او يو شمېر نور ملکونه ښۀ پۀ جار مېدان ته راوتلي دي او هر ملک د خپلو مفادو پۀ غم کښې دے. ځنې ماهرين دا هم وائي چې دا يو فېصله کن وخت دے او پۀ دې کښې به د امن
د سپين تنګي پېښه او د هغې سياسي اثرات – ديدار وزير
هر کال د اګست میاشت مونږ ته د سپين تنګي ناوړې پېښه هم رايادوي. دا يادول پۀ دوه قسمه وي يو هغه چې مونږ ئې صرف د تاريخ د ستنې او تاريخ کښې د يوې ورځې پۀ رنګ يادوو او بيا چې هغه ستنې او نېټه څنګه واوړي نو بيا هېڅ هم نۀ وي او يو هغه رنګ لکه د تاريخ پۀ کتابونو کښې بېلابېلې پېښې مونږ لولو او د هغې نه مونږ باقاعده سبق اخلو او د هغې پۀ رڼا کښې مونږ د خپلو حالاتو تجزيه کوو او د راتلونکي د پاره تابيا نيسو او زما پۀ خيال چې د تاريخ د يادونې به سائنسي او حقيقي يادونه هم
د بابړې پۀ پېښه کښې ښکېل ملزمانو ته دې سزا ورکړے شي – ليکوال: مېجر جنرل (ر) ميا غلام جېلاني – ژباړن: خليل مومند
هر څو کۀ د بابړې د پېښې د سليزې څلورمه برخه برابرېدونکې ده، خو د دغې پېښې زړۀ غوڅوونکے ياد نن هم غونے زيګ زيګ کوي. د دې واقعې لنډيز دا دے چې د خان قيوم خان پوليس او ملېشا د سورپوشو (خدائي خدمتګارو) د يو پرامنه جلسې د خورولو د پاره پۀ ۱۲م اګست ۱۹۴۸ء د بابړې پۀ مقام پۀ جلسه کښې موجود خلک دناتار ډزو ښکار شو. د دې وجې شپږ سوه تنه چې پۀ کښې سړي، ښځې، ماشومان او بوډاګان شامل وو ووژل شو او پۀ سوونو نور سخت ټپيان شو. د دې خلکو قصور دا ؤ چې دوي د حکومت د غېر جمهوري اقداماتو او د
اداريه – اګست 2021ز
د افغانستان حالات او د وخت تقاضا افغانستان کښې چې څۀ روان دي نو لۀ چا هم پټ پناه نۀ دي. د امريکې لۀ پوځي قواو وتلو سره سم پۀ افغانستان کښې ناورين جوړ شوے دے او امن يو ځل بيا د لوے خطر سره مخ دے. بېلا بېلې خبرې، بېلا بېل خبرونه او بېلا بېلې غوښتنې او دعوې د روزانه پۀ حساب رامخې ته کېږي. د افغانستان دننه، ورسره ګاونډ کښې او هم داسې د نړۍ پۀ کچ د لويو ملکونو پۀ ميډيا، ډرائنګ رومز، سازمانونو او لويو لويو محلونو کښې د افغان مسئلې پۀ اړه خبرې، ګنګوسې، پېش ګويۍ او عن دا چې دسيسې هم يو ځل بيا
(خلافتي حکيم) حکيم فضل احد – ډاکټر جميل
خلافتي حکيم صېب زما پلار ؤ. خداے دې ئې د ټولو خپلوانو او ملګرو سره وبخښي. هغه يو دانشور ؤ چې یو مثالي طرزِ زندګي ئې لرله، د دې سره سره هغه شپېتۀ کاله د تخت بهائي پۀ تقریباً پنځوس ميل علاقه کښې د طب او اېلوپېتي پۀ مېدان کښې يو نوموړے، مخلص او منلے شوے پرائيوټ پرېکټشنر ؤ. هغۀ له د ګرامر سره دا شپږ ژبې ورتلې: عربي، ترکي، انګرېزي، فارسي، اردو او پښتو۔ د ۱۹۱۸ز نه تر ۱۹۲۳ز پورې مصر کښې برټش ايکسپيډيشنري فورس کښې خدمات ترسره کړي وو. پۀ سفر کښې ئې انګرېزانو او نورو ته دغه ژبې زده کولې. هغه د ۱۹۲۷ز نه تر ۱۹۴۷ز پورې
يو څو خاطرې او د دين مسئلې – سيد اعزاز علي شاه طورو
“يو څو خاطرې” د اسرار د طورو يو دلچسپ او زړۀ راښکونکے مبينه تصنيف دے. چې د طورو د يو نامور عالم دين مولانا محمد عنايت الله صېب عنايات دي. چا چې خپل ټول ژوند د دين اسلام خورونې او د اولس خدمت ته وقف کړے ؤ. دا خاطرې ياداشتونه، يادګارونه واړۀ مضامين دي. چې د علم د دردانو نه ډک دي. زۀ ترې يو څو را اخلم او د لوستونکيو مخې ته ږدم چې څومره ګرانې ګرانې مسئلې ډېر پۀ اسانه حل شوې دي. ښاغلي اسرار د طورو پۀ ډير ښکلي انداز کښې د يو منلے شوي عالم مولانا عنايت الله صاحب پاک پاکيزه شخصيت خاطرې ترتيب کړې دي.
حمزه بابا او زما خوب – دولت خان
هغه ورځ ډېر ناوخته کور ته راغلم، څۀ خو پۀ دفتر کښې کار ډېر ؤ او څۀ پۀ دغه ورځ د يو ملګري مور بي بي پۀ حق رسېدلې وه خو چې د دفتر نه ووتم نو پۀ موټرسائيکل مردان ته جنازې ته لاړم. واپسۍ کښې راته را ياد شو چې زوي مې يو کتاب غوښتے ؤ. ما وئيل هسې هم مردان ته راغلے يې نېغ بېنک روډ ته لاړم هغه کتاب مې راواخستو او واپسي مې وکړه. ماسخوتن تېر کور ته را ورسېدم. ډوډۍ مې وخوړه او خپل کټ ته پرېوتم. ډډې پۀ ډډې اوړېدم راوړېدم چې اودۀ شوم خو خوب رانغے نو موبائيل فون مې را واخستو او
د ارواښاد طاهر اپريدي ژوند او خدمات – اقرار اپريدے
طاهر اپريدے چې خپل نوم ئې ترکستان ؤ د مير اکبر خان کره پۀ څلورمه جنورۍ کال۱۹۳۹ء د چارشنبې پۀ ورځ پۀ دره ادم خېل کښې (حسن خېل سب ډويژن) بوړه،بوړه کښې د سېري ژواکے اؤ پۀ ژواکو کښې په سوکړه کلي کښې پېدا شو، د نيکه نوم ئې وزير ګل اؤ د غور نيکۀ نوم ئې عباس خان ؤ. طاهر اپريدي باقاعده ليک لوست نۀ ؤ کړے خو ولې ادبي قدقامت ئې دومره دے چې ډېر تکړه تکړه ليکوالان هم ورته ګوته پۀ خولۀ دي. طاهر اپريدي بۀ اول اول کښې شاعري کوله چې د طاهر اثر تخلص بۀ ئې استعمالو، بيا ئې ورو ورو خپله توجه پښتو افسانې
د سيد امير خسرو باچا او سيد خسرو پروېز باچا د ژوند قيصه – سعيد احمد شاهي
سيد اميرخسرو باچا چې د پلار نوم ئې سيداسماعيل باچا ؤ، پۀ کال ١٨٩٢ز پۀ بابړه کښې زېږېدلے ؤ. د زوي نوم ئې سيد خسرو پروېزباچا دے. دے هم پۀ بابړه کښې پۀ کال ١٩٢٧ کښې پېدا شوے ؤ. د ننني مضمون موضوع هم د دوي د پلار او زوي د ژوند د حالاتو او پۀ پښتون قامي تحريک “انجمن اصلاح الافاغنه”،خدائي خدمتګارتحريک، پښتون سټوډنټس فېډريشن او پښتون زلمي تحريک کښې د دوي کردار سره تعلق لري. د سيد اميرخسرو باچا تعلق پۀ بابړه کښې اباد د سيدانو کورنۍ سره دے او د دوي پلار نيکۀ ډېر صاحب حېثيت خلق وو. د هرچند مندڼي، بابړه او خواو شا علاقو کښې
د تحريک انصاف حکومت کښې د قامي اسمبلۍ سره روان سلوک – رحمت شاه قرېشي
د دنيا پۀ مخ ډېر خلق او ډېر حکومتونه اباد شوي او تېر شوي دي خو د هرحکومت او د هر اولس خپل خپل تاريخ او خپل خپل مقام وي. اوس به مونږ پۀ حکومتي سطح باندې او اولسي سطح باندې خپل وطن پاکستان ته راشو چې دا يو جمهوري ملک دے. د ډېرو پښتنو پۀ قربانو او د اتلانو پۀ قېدوبند او د جېلونو پۀ تېرولو ازاد شوے دے. خلق قسم قسم دعوېٰ او خبرې کوي نو د هغوي خولۀ څوک نۀ شي نيولے. خو تاريخ خپل ځان پۀ هر حال کښې څرګندوي. پاکستان د ازادۍ نه پس پاکستان د خپلو مفادو پۀ نظر کښې خلقو ته پۀ لاس
د پښتونخوا پۀ کلتور د بېلا بېلو کلتورونو اثرات – پروفېسر ډاکټر زرمحمد سنګر
د پښتونخوا خاورې د تاريخ پۀ اوږدوکښې ډېرانقلابونه ليدلي دي. ددې زمکې د اثارونه پته لګي چې د دې تاريخ پۀ زرګونو کالونو محيط دے. د شروع نه تراوسه پورې د دې زمکې مخ لا سوړ شوے نۀ دے ۔ پۀ دې علاقه چې څومره قومونه تلي راغلي دي نو هغوي د خپل تهذيب، مذهب، تمدن، ژوند ژواک او نور ډېر قسمه اثرات او نخښې نخښانې پرېښي دي. زمونږ پۀ کلاسيکي ادب او ځينې نثري اثارو کښې هم چرته چې پښتانۀ اوسي ، پښتونخوا ورته وئيلے شوې ده. د دې نه علاوه د دې ځاے نور هم تاريخي نومونه شته لکه روه، روهستان، افغانيه، افغانستان او ياغستان. له بده مرغه
يو شرط (افسانه) – ډاکټر همدرد يوسفزے
د ټارچر پۀ يوه تنګه کوټه کښې هغۀ ته اوس اوس يو تور سړي ګلاس کښې اوبۀ راوړې. د هغۀ ژبه وچه شوې وه. هغۀ بار بار د وچ تالو سره ژبه وهله خو ژبه به تالو پورې ونخښته. هغۀ خپلې ببرې ږيرې او وران برېتونو کښې د خپل شکل خيالي تصوير پۀ ذهن کښې راوستو. خو تصوير به لا جوړ نه ؤ چې هغه به د دغه تصور سلسله ختمه کړه لکه چې کوم تصوير به جوړېدو نو هغۀ به دغه تصوير ليدل نۀ غوښتو. هغه ګلاس پۀ لاس کښې نيولے د سوچونو يوې نوې سلسلې د ځان سره واخستو. هغۀ ته د خپلې مور څهره مخې مخې ته
پۀ دوو لارو کښي توپير – تحرير: مولانا وحيد الدين خان – ژباړه: پروفېسر نور احمد فطرت اچکزے
سعودي باچا فېصل بن عبدالعزيز (1905-1975) ډېر لوے حکمران ؤ. پۀ ټول عالم اسلام کښې دۀ ته زبردست مقبوليت ترلاسه ؤ. دۀ به وئيل چې زما ارمان دے چې زۀ يروشلم ته لاړ شم او پۀ مسجد اقصٰي کښې دننه شم. او نمونځ وکړم مګر د دۀ دغه خواهش پوره نۀ شو. تردې پورې چې د دۀ وروستے وخت راغلو او دے د تل لپاره له نړۍ څخه ولاړو. دوېمه وجه يا لامل څۀ ؤ؟ د دغه علت دا ؤ چې ارواښاد شاه فېصل پوهېدو چې ترڅو پورې د يروشلم څخه د يهوديانو برلاسي پاې ته نۀ وي رسېدلې او هلته د عربيانو حکومت جوړشوے نۀ وي تر دغه پورې
د خپل ياد پۀ جزيرو کښې (د ازادۍ يو مجاهد عالم) – م . ر شفق
پېدایښت:1914ز. وفات: 10جولایي 1973ء.۔9 درېمه خور.۔1393 هجري د باچاخان ژوند لیکنه” زما ژوند اؤ جدوجهد “ کښې ” د ترنګزو حاجي صاحب او خدائي خدمتګاري “..سر خط لاندې ذکر شوي دي چې حاجي صاحب دوي زمونږ ملګري وو خو د هغۀ زوے باچا ګل پۀ نوم زمونږ خلاف یوڅۀ پروپېګنډه شروع شوې ده نو۔” ولي (خان) مې پۀ 14 جون1942ز مومندو ته ولېږۀ. هغه ئې ولیدۀ .خبرې ئې ورسره وشوې. دغه وخت حاجي صاحب د ترنګزو وفات شوے ؤاو باچاګل کل اختیاره ؤ. خو چې واپس راغے نو بله ورځ زۀ صوابۍ ته تلم پۀ لاره کښې د هوتي بازار کښې مولانا ګلبادشاه پۀ مخ راغے، هغه اشاره وکړه زۀ
افغانستان او د سيمې حالات – پښتون
اوس دا تړلے، منلے، بللے او يو افاقي حقيقت دے چې يوازې د دې سيمې نه بلکې د ټولې نړۍ امن پۀ افغانستان کښې د امن سره تړلے دے. نن پۀ افغانستان کۀ يو خوا عجيبه شان حالات دي نو دا عجيبه خو نۀ ده خو د تشويش وړ ضرور دي ځکه چې کۀ يو خوا د امن پۀ نامه د امريکې لۀ خوا څۀ خواو شا دوه کاله هلې ځلې وشوې نو بلخوا نړۍ ته دا باور هم ورکولے کېدو چې دا ځل به افغانستان کښې پۀ هر صورت امن ټينګولے شي. د تعجب خبره خو دا هم ده چې تر څو پۀ افغانستان کښې د امريکې او ناټو
د هشنغرۍ نه تر پښتو اکېډيمۍ (دوېم تکل) – ګل محمد بېتاب
نن بيا هشنغرۍ ته تلے يم، د ورځې لس بجې دي او يو هوټل کښې ناست يم. دا هوټل زما پۀ دې خوښ دے چې وړاندې به دې کښې ټانګو والا کښېناستل . اوس چې ټانګې ختمې شوې نو رکشو والا پۀ کښې چاے څښکي . د دې هوټل مخې ته ځاے ډېر وي نو لس دولس رکشې ودرېدلے شي، وړاندې به ټانګو والا کوچوانانو او اوس رکشو والا ډېر ښۀ ګپ لګوي. د دوي د خبرو نه د عامو خلقو د مسئلو پته لګي. ما ډېر کالمونه د دوي پۀ مسئلو ليکلي دي او چې کله به راسره څۀ موضوع نۀ وه نو دغلته به ورغلم نو هر ځل
قيصه زما د مسقبل سائله! – پښتون
دنيا کښې خواوشا اووۀ اربه خلک ژوند کوي. کۀ د خاص خلکو خبره کوو نو څو قسمه دي ځکه چې څوک د دولت پۀ وجه خاص وي، څوک د څوکۍ پۀ وجه او څوک د خپل کار او زيار پۀ وجه. د دولت او څوکيو لۀ وجې شهرت تر څۀ مودې وي ځکه چې دواړه دغه توکي تلعمري نۀ وي. خو يو وصف د ځنې انسان داسې وي چې هغه تل ترتله د خلکو پۀ زړونو کښې ژوندے ساتي او د زمانې ګردونه ئې خاپونه نۀ شي ورانولے. داسې ډېر وصفونه شته چې انسان ژوندے ساتي خو بيا داسې ډېر کم وصفونه دي چې انسان د ژوندي ساتلو سره سره
دوه کوچېدلي نابغه – پښتون
خداے بخښلے امير رزاق امير او محب الله شوق چې پۀ کومه پښتنه مينه او اخلاص د پښتنو د بېدارۍ او پرمختګ سندرې وئيلې دي، د هغې لپاره دا پاڼې کمې دي. دواړه د پښتنو سترګور پۀ يو داسې چاپېر چل او ټولنه کښې پېدا وو چرته چې هر خوا د غم ساندې او اهونه وي. خلک ډېر وي، درد هم هر سړے محسوسولے شي خو داسې خلک ډېر کم وي څوک چې د قام درد نۀ صرف نګېرلے شي بلکې پۀ هغې دړدېږي هم. دا دواړه د قلم خاوندان د پښتنو هغه قلمکاران دي چې دوي د قام پۀ غم او درد کښې ژوند تېر کړے دے. کۀ د
“سل دې ومره، يو دې مۀ مره” اصولي سياسي مبارز عثمان کاکړ – پښتون
پورته ورکړے شوے متل پۀ پښتو ژبه او پښتنو کښې ډېر زيات مشهور دے خو د دې استعمال ډېر پۀ کمو موقعو کېږي ځکه چې دا متل هسې يوه خبره نۀ ده بلکې پۀ ځان کښې پوره د مېړنتوب، باتورۍ، بهادرۍ، ارمان او حسرتونو يو ډک د معنو سمندر ګرځوي . دا متل پۀ وئيلو کښې ډېر اسان دے خو هر سړے د دې پۀ چوکاټ کښې نۀ راځي. دا متل صرف د هغه خلکو، د هغه سترګورو، د هغه قامپالو،د هغه نرانو او د هغه مبارزينو لپاره پۀ کار راځي څوک چې پۀ يو ځان د ټول قام برابر وي، څوک چې داسې سترګې لري کومې چې ډېر مخکښې
د کابل جاج او جائزه! – شمس بونېرے
ما خپله د ارواښاد سردار داؤد خان پۀ واکمنۍ کښې د پارټۍ پۀ وېنا شپږ کلونه تېر کړي او ټول افغانستان او سياسي مشران مې ليدلي کتلي دي. دغه ورځو کښې هم افغانستان کښې امن او خوشحالي وه. ګاونډي ملک شوروي د خوبانو باغونه، پلونه، سړکونو کښې سورنګونه، تعليمي ادارې، طبي مرکزونه جوړ کړي وو. د ارواښاد داؤد خان شهادت نه پس د ثور د انقلاب پۀ نوم د بدلون اعلان وشو. خو خلق ډيموکرېټک ګوند پۀ دوؤ ډلو تقسيم ؤ. ارواښاد نور محمد تره کي د يو اړخ او ارواښاد ببرک کارمل د بل اړخ مشري کوله. حفيظ الله امين کښې دوه خويونه وو . قام پرست هم ؤ
د احمد شاه بابا د تلين مياشت – ډاکټر محمد سهېل خان
احمد شاه ابدالي ١٧٢٢ز د زمان خان کره پېدا شو. ځينې مورخين ئې د پېدائش ځاے ملتان او ځينې هرات ښائي. ملتان کښې ابدالي روډ هم شته کومې نه چې مورخين دا ثابتوي چې زمان خان خپله کورودانې زرغونه علي د هرات د ناسازو حالاتو له کبله ملتان ته لېږلې وه. د هرات د حاکم محمدخان د برطرفۍ نه پس د احمدخان مشر ورور ذوالفقارخان حکمران شو. ولې ډېر زر نادرشاه د افغانستان د مغرب نه د سړې سيلۍ ښکار شو. هغه د ايران د غلبې نه پس پۀ هرات د حملې کولو او درانيانو د تباه کولو پۀ غرض ١٧٢٩ز کښې هرات پله روان شو. پۀ ١٧٣١ز ئې پۀ
د مېوند ملاله – نورالامين يوسفزے
د مېوند مېدان ګواه د دې خبرې د پښتو يوه ټپه کښې څومره زور دے کله چې پېرنګي ښکېلاک پۀ هند خپل موټے کلک کړو. تجارتي لارې ګودرې او تجارتي عمل ئې پۀ خپلو لاسو کښې واخستو نو سمدلاسه ئې د لوے افغانستان دانه وانه کولو او لاندې کولو منصوبه رامخې ته کړه او د هغوي دغه دسيسې تر اخري وخته جاري وې. بلکې د هند دازادۍ نه پس هم هغوي د لوے افغانستان نه بې غوره نۀ وو؟ تردې چې خپلو مريانو ته ئې هم دا نصيحت او وصيت کړے ؤ چې دا (افغانان) درنه يو نۀ شي دوي درنه مخ پۀ وړاندې لاړ نۀ شي او دا ځکه
بلا پۀ شا کول غواړي! – سلطان خان ټکر
د ټوټل بجټ سائز ۸۴۸۷ ارب روپۍ دے. جي ډي پي ټارګټ ۸۔۴فيصد دے۔ د اېف بي ار د ټېکس کولېکشن هدف ۵۸۲۹ ارب روپۍ دےاو نان ټېکس رېونيو د پاره ۲۰۸۰ارب روپۍ ټارګټ ټتاکلے شوے دے. د روان بجټ ۴۷۰۰ روپۍ ټېکس کو لېکشن امکان دے. بجټ خساره ۲۰۲۱۔۲۰۲۲ د جي ډي پي ۳۔۶ فيصده ده يعنې ۳۴۲۰ارب روپۍتخمينه ده۔ د دې خسارې پوره کولو لپاره حکومت ۱۲۴۶ارب روپۍ د بېروني قرضو پۀ او ۲۴۹۲ارب روپۍ د اندروني قرضو اخستو اراده لري. پرائمري خساره ۷۔۰ فيصده ده۔ پي اېس ډي پي يعنې پبلک سېکټر ډوېلپمنټ پروګرام د ۶۵۰ارب روپو په ځاے ۹۰۰ارب روپۍ ښائي ۔ د سبسډي مد کښې
منځنۍ پښتونخوا او د قامي تړون ارتقاء – مولانا خانزېب
کله هم يوې محکومې طبقې ته حقوق پۀ منتونو ورکولے نۀ شي بلکې دغه حقوق اخستلے شي. دغه د حقوقو اخستل قامي يووالے، تګلاره او سياسي بېداري غواړي. پۀ هره زمانه کښې هر پېغمبر د خپلې ټولنې د اجتماعي اصلاح خبره کړې او دغه اصلاح ته لار د افرادو پۀ اصلاح تلې. د يوې ټولنې د بدلون لپاره د ځان ځانۍ هڅې کله هم ګټې نه راوړي او نۀ کوم مثبت بدلون راوستے شي تر څو پورې چې د مزاحمت غبرګون اجتماعي نۀ شي نو يو کس څو کسان خو به شهيدان اتلان ياد شي خو د قربانۍ کومه ګټه به ئې ټولنې ته نۀ وي.د پښتنو پۀ خاوره د
اداريه – جولائي 2021ز
حکومت، بجټ او غريب د کال دوه زره يويشت او دوويشت د بجټ پۀ هندسو، مدونو، مختلفو پنګو، ټېکسونو، اسانتياؤ او نورو قسم قسم اړخونو هډو خبره نۀ کوو ځکه چې کۀ يو خوا دغه د کهربونو او اربونو خبرې زمونږ پۀ پوهه کښې نۀ راځي نو بلخوا د بجټ دا قيصه اوس داسې کورنۍ کورنۍ ښکاري ځکه چې هر کال دا “بلا” راځي او د غريب سړي کټوۍ او نغرے تالا ترغه کوي . نو څۀ به وشي کۀ مونږ پرې اوس بحث کوو چې فلانکي مد کښې داسې وشو او ډينګري کښې داسې ولې ونۀ شو. هر بجټ کښې نومونه يو شان وي خو بس د پېسو لګښت
د خدائي خدمتګار ولي محمد کاکا د ژوند قيصه – ليکوال: سعيد احمد شاهي | مرستيال: سيد حمزه شاه بابړه
پۀ بابړه چارسده کښې خدائي خدمتګار تحريک ډېر لوے کردار ادا کړے دے او د دې ځاے خدائي خدمتګارو د وړومبۍ ورځې نه کله نه چې باچاخان بابا بابړې ته پۀ اول ځل تشريف را وړے ؤ ،د هغې ورځې نه واخلې تر د خپل ژوندون د اخيري سلګۍ پورې پۀ ايماندارۍ او جوش وجذبې سره د خپل وطن، ژبې او قام خدمت کړے دے. او هم دا وجه ده چې دغه خلق اوس هم د تاريخ پۀ پاڼو او د هغۀ ټولو خلقو پۀ ذهنونو کښې اوړي راوړي څوک چې خپل وطن او قام سره پۀ رښتيا مينه او خلوص لري. خدائي خدمتګاري د بابړې د خلقو وينه کښې
د باچا خان سل کلن تحريک جائزه – شمس بونېرے
د دې کال د ټولو لويه او خوږه ورځ د باچاخاني تحريک انجمن اصلاح الافاغنه دسلن کلن تحريک تاريخي واقعات وو چې باچاخان مرکز کښې ونمانځل شو. د خېبر پښتونخوا ګوند صوبائي صدر اېمل ولي خان او د پارټۍ سيکرټري جنرل سردار حسېن بابک د دې ورځ د نمانځلو کوربانۀ وو. پۀ دې کښې د ګوند مشرانو او پوهانو لۀ خوا د باچاخان پۀ مبارزه او تحريک معلوماتي مواد ورکړے شو او پۀ دې ورځ پۀ سټېج يو يادګاري ډرامه ملګرو پېش کړه. زما ذمه واري دا وه چې پۀ دې ورځ د امن ټي وي پۀ واسطه پۀ دې سلن کلن تاريخ، د باچاخان مبارزه او د ارواښاد ولي
خوب وينم عالمه (افسانه) – نورالامين يوسفزے
دا د سپرلي اخرنۍ ورځې شپې دي. دا يو لوے پراخه باغ دے چې پۀ کښې رنګ رنګ ګلونه او قسم قسم مېوې دي، ځاے پۀ ځاے پۀ کښې څو غټې لوړې ونې هم ولاړې دي چې پۀ کښې د چنار، بړ او سريخ ونې زياتې قداورې دي. کۀ پۀ ګلونو لولکۍ پۀ ناز ناز کښيني نو پۀ دغه دنګو لوړو ونو کښې ګڼ شمېر مرغۍ سندرې وائي. يوه نيمه پۀ کښې الوزي را الوزي لکه چې خپلو کښې پټ پټوڼے کوي. زۀ پۀ دغه جنتي او سندريزماحول کښې پۀ دې کوز مازيګر پۀ مزه مزه روان يم. ګېر چاپېره د ګلاب، ياسمين، نرګس تو په ګلي او ورخاړي ګلونه
د پاکستان پۀ دستور سازه اسمبلۍ کښې د باچا خان پۀ تاريخي تقرير کښې د قوم پرستۍ يا (ملتپالنې) د ټکي وضاحت – پروفېسر نور احمد فطرت اچکزے
وائي چې کله د پاکستان د دستور سازې اسمبلۍ غونډه پۀ وړومبي وار پۀ کراچۍ کښې پۀ ٢٣ فروري ١٩٤٨ز کښې کېدله نو د غونډې پۀ وړومبي نشست کښې باچاخان د پاکستان د منلو سوګند پورته کړو. پۀ قول د ډاکټر اسرار “جناح صاحب د ډېرې خوشحالۍ نه باچاخان له غېږه ورکړه . جناح صاحب پۀ دغه موقعه ووئيل چې زۀ محسوسوم چې زما د پاکستان خوب نن رښتيا شو. بيا ئې باچاخان لۀ ډوډۍ وکړه او دواړو مشرانو يو بل سره مخ پۀ مخ خبرې وکړې. پۀ پنځم مارچ ١٩٤٨ز کښې چې کله باچاخان د پاکستان پۀ پارلېمنټ کښې د خبرو کولو د پاره ودرېدو نو ټولې سترګې او