Tag: د افغانستان مستقبل

  • افغانستان،عوامي نېشنل ګوند او امن – پښتون

    افغانستان،عوامي نېشنل ګوند او امن – پښتون

    افغانستان کښې رامخې ته شوې تازه کشالې باندې کۀ پۀ ملک کښې د کوم سياسي يا مذهبي ګوند واضح، څرګند، ښکاره او سپين صفا دريځ دے نو هغه يوازې عوامي نېشنل ګوند دے. هم دغه شان کۀ يو سياسي جماعت پۀ افغانستان کښې صرف او صرف د امن او سياسي حل لټولو خبره کوي نو هغه هم يوازې عوامي نېشنل ګوند دے. مونږ ګورو چې څنګه يو شمېر ملکونه پۀ انتظار کښې دي او د حالاتو مخ ته ګوري هم دغه شان پۀ ملک کښې ټول سياسي جماعتونه سېوا د عوامي نېشنل ګوند نه، لا تر اوسه د حالاتو د اړخ پۀ طمع دي او څوک هم سپينه او صفا خبره نۀ کوي. ځنې خو داسې سياسي او مذهبي ګوندونه هم شته چې اول ئې يو څۀ وئيل او اوس بل څۀ وائي، اول ئې يو دريځ ؤ او اوس ئې د بل دريځ لکۍ راټينګه کړې ده. يو داسې مذهبي ګوند هم شته چې اول ئې د جهاد مرسته ښۀ پۀ ډاډ او جار کوله، بيا ئې “وفرمائيل” چې زمونږ دغه جهاديانو سره هېڅ تعلق نشته او بيا ئې پۀ دې وروستو لنډو ورځو کښې دا هم د کرېډت اخستو نعره ولګوله چې پۀ مدرسو کښې ئې د جهادي سوچ مخنيوے کړے دے. کۀ څوک لږ هم عقل لري، کتل کولے شي او خپل دماغ او ذهن پۀ کار راولي نو پوهېدے شي چې دا خلک، دا ګوندونه او سياسي مذهبي ډلې د اسلام سپېځلے نامه او د جهاد مقدسه جذبه د خپلو مفاداتو او ګټو لپاره استعمالوي. د کابل سقوط نه پس خو ځنې مشرانو طالبانو ته د مبارکۍ خطونه هم ولېږل. ځنې ګوندونو دلته د مبارکۍ بېنرې هم ولګولې او ډېرو پۀ کښې د خوشالۍ څرګندونې وکړې. صرف يو عوامي نېشنل ګوند دے چي مخکښې ئې کوم نظر او دريځ ؤ هغه ئې اوس هم دے، مخکښې ئې هم د امن پلويتوب کولو او اوس هم پۀ امن ټينګار کوي، مخکښې ئې هم د سياسي حل او سياسي هواري خبره کوله او اوس هم د سياسي خبرو اترو لۀ لارې د مسئلې او کشالې هوارے غواړي. مخکښې ئې هم دا وئيل چې څۀ هم وي بايد د افغان اولس پۀ خوښه وشي او اوس هم پۀ هغه لار دے چې بايد هره پرېکړه د افغانانو د مرضۍ او منشا مطابق وي. مخکښې هم عوامي نېشنل ګوند د ټوپک خلاف ؤ او اوس هم د ټوپک پر ضد ولاړ دے. مخکښې ئې هم پۀ نړۍ د امن لپاره زور اچولو او اوس پۀ نړۍ د امن غږ کوي. مخکښې ئې هم پۀ ګاونډي هېوادونو د مثبت او کوټلي کردار لوبولو سپارښتنه کوله او اوس هم پۀ دغې نکته دے. کۀ يو خوا عوامي نېشنل ګوند د خپل سپين سپېځلي دريځ سره پۀ ميدان ولاړ دے او د ګاونډي هېواد روښانه مستقبل غواړي نو بلخوا داسې سياسي او مذهبي ګوندونه دي چې ټوله ګټه ئې پۀ جنګ کښې ده او ځکه هم د جنګ خبره کوي او فساد ته هوا ورکوي. د عوامي نېشنل ګوند د مشرانو دا دريځ د اوس نه نۀ دے بلکې دا پۀ تاريخي حقيقتونو اډانه دے. څلوېښت کاله مخکښې چې کله پۀ افغانستان کښې د اور جنګ ته لمنې وهلې کېدې او د خلکو پۀ خلو کښې ډالرو ته لاړې راغلې وې نو باچاخان او ولي خان به چغې وهلې چې دا جهاد نۀ دے بلکې فساد دے، دا به ئې وئيل چې دا د اسلام جنګ نه بلکې د روس او امريکې جنګ دے خو خلک خو جذباتي وو نو الټه ئې پۀ دغه هستيو د کفر فتوې او د غدارۍ تورونه پورې کول. بيا وروستو وخت ثابته کړه چې د دغه مشرانو دريځ او خبرې څومره سمې وې خو بيا جنګ خپل کار کړے ؤ او د پولې دواړو خواؤ ته تباهۍ شوې وې. نن کۀ عوامي نېشنل ګوند د امن پۀ خبره ټينګار کوي نو هسې نۀ کوي بلک تجربه دا وائي چې کۀ نن لږ شان خپلو مفاداتو ته زړۀ څوک ښۀ کړي خو ولې وروستو تباهي ډېره زياته وي او ټول زيان او نقصان ئې صرف پښتون ته رسي. کور د پښتون لوټ کېږي، لۀ کوره بې دره کېږي پښتون، اقتصاد د پښتون خرابېږي او پۀ تعليم او صحت هم د پښتون اثر پرېوځي.

    کۀ نن مونږ وګورو نو عوامي نېشنل ګوند د خپل دريځ سره اوښکې سينه پۀ مېدان ولاړ دے. د ګوند مرکزي سينئير نائب صدر امير حېدر خان هوتي نه تر مرکزي سېکرټري جنرل ميا افتخار حسېن پوري، صوبائي صدر اېمل ولي خان نه تر سردار حسېن بابک پورې او هر لوے وړوکي کارکن ټول د امن، سياسي حل او ثبات خبره کوي. حېدر خان هوتي هر ځاے ښۀ پۀ جار دا من خبره کوي او صفا وائي چې پۀ افغانستان کښې د کومې خاص ډلې، شخص يا ګوند نۀ پره جنبه کوو او نۀ مخالفت ځکه چې مونږ سياسي حل غواړو. مرکزي سينئير نائب صدر وائي چې پۀ افغانستان کښې دوباره جنګ د يوې مسئلې هم حل نۀ دے. وائي کۀ افغانستان هم داسې د جنګ پۀ خولۀ کښې پرېښودے شو نو څلوېښت کالو کښې هم نۀ خو مسئله حل کېدې شي او نۀ امن راتلے شي. هوتي صېب پۀ دې خبره هم زور راوړي چې پاکستان او افغانستان دې دواړه د يو بل سره مرسته وکړي. هوتي صېب وائي کۀ خداے مۀ کړه يو ځل بيا د جنګ اور تودېږي نو زمونږ بچي به هم ترې محفوظ نۀ وي. دوي وائي چې خلکو له پکار دي چې زمونږ د مشرانو پۀ خبرو عمل وکړي او پردے جنګ خپل کور ته راو نۀ ړي.

    هم دغۀ شان ميا افتخار حسېن وائي چې د افغان کشالې يواځينې حل صرف او صرف مذاکرات دي. ميا صېب پۀ نړيوال قوتونو روس، چين، امريکه او دغه شان پۀ ګاونډي هېوادونو لکه پاکستان، ايران او ورسره پۀ ترکي هم غږ کوي چې د امن پۀ لړ کښې خپل مثبت رول ولوبوي. دوي دا هم زياتوي چې د افغان قوم د پرامن مستقل ټول انحصار د دوحه مذاکرات پۀ کاميابۍ کښې پټ دے. ميا صېب وائي چې مونږ د باچاخان د عدم تشدد پۀ فلسفه کلک ولاړ خلک يو او د امن د ټينګښت لپاره به د يوې قربانۍ نه ډډه نۀ کوو. وائي چې د افغانستان امن د ټولې سيمې د امن ضمانت دے.

    صوبائي صدر اېمل ولي خان د افغان صورتحال پۀ اړه وائي چې بايد پاکستان پۀ دې لړ کښې خپله تګلاره واضحه کړي. دا هم وائي چې لا تر اوسه ګامونه سنجيده نۀ دي. اېمل ولي خان وائي چې پۀ هر صورت به د ترهګرۍ مخالفت، د پرامنه ګامونو مرسته کوو. زياتوي چې د ټوپک پۀ زور به د اولس د تابع کولو هم مخالفت کوي او پۀ زور د اولس د نمائندګۍ ختمولو هم خلاف يو. اېمل ولي خان وائي چې هغه خلک منافق دي چې پۀ پاکستان کښې جمهوري نظام غواړي او پۀ افغانستان کښې امارات اسلامي غواړي. صوبائي صدر پۀ ټوله نړۍ غږ کوي چې بايد پۀ افغانستان کښې د امن لپاره خپل کلک او مثبت رول ولوبوي. دا هم وائي چې پۀ هېڅ يو حال او صورت کښې هم جنګ د مسئلې حل نۀ دے. اېمل ولي خان پۀ پښتون قام هم غږ کوي او وائي چې دوي له به د خپل پردي فرق کول وي، دوي له به پۀ دې ځان پوهه کول وي چې څوک د دوي خېرخواه دے او څوک ئې دښمن دے. اېمل خان وائي چې نن حالاتو واضحه کړه چې څوک پښتانۀ د خونرېزۍ څخه بچ کول غواړي او څوک ئې ورغوځول غواړي. دوي وائي چې د عوامي نېشنل ګوند پۀ افغانستان کښې خپل پردے او خوښه ناخوښه نشته، مونږ غواړو چې خونرېزي نه او امن راشي. اېمل ولي خان دا هم واضحه کړه چې پارټي به هغه څۀ کوي او د هغه ګام مرسته کوي کوم چې د اولس خوښ وي. اېمل خان سوال پورته کوي چې هم دا څۀ کول وو نو بيا ولې دومره خونرېزي وشوه، ولې دومره د بې ګناه خلکو وينه توې شوه. وائي چې کۀ حالات هر څنګه وي خو خپله بيانيه، نظر او دريځ نۀ پرېږدو. دا هم وائي چې پۀ دې هم خوشاله يو چي د افغانانو وينه توې نۀ شوه خو دا هم وائي چې مسئلې او کشالې اوس هم شته. د مسئلو د هواري لپاره پۀ مذاکراتو، خبرو اترو او سياسي حل زور راوړي. اېمل ولي خان دا هم ټينګار کوي چې هره فېصله بايد د افغان اولس پۀ خوښه سره وشي او د ټوپک پۀ زور کار کولو نه دې ډډه وکړې شي.

    هم دغه شان صوبائي عمومي سېکتر سردار حسېن بابک هم پۀ امن زور راوړي او وائي چې بايد هر ګام د افغان اولس پۀ خوښه واخستے شي او د وينې تويولو نه ډډه وکړې شي. د بابک صېب هر بيان او هر ټويټ د امن يوه چغه او نعره ده. بابک صېب پۀ هر فورم صرف او صرف د امن خبره کوي او غواړي چې د امن غږ ټول خلک او ټوله نړۍ بدرګه کړي.

    هم دغه شان کۀ وګورو نو د پارټۍ هر مشر او کارکن د امن خبره کوي. ګوند د امن خبره د ماضي د ثبوتونو سره کوي او پۀ دليل سره وائي چې جنګ د يوې خبرې هم حل نۀ دے او نۀ چا تر اوسه پۀ جنګ کښې ګټه کړې ده. د ګوند دريځ بېخي څرګنده، واضحه، ښکاره، جاري ډاګي او سپين صفا دے چې پۀ هر قيمت چې وي خو بايد امن ته دوام ورکړے شي، مذاکرات دې وشي، د مسئلې دې سياسي حل راوويستے شي او پۀ هر صورت دې د جنګ څخه ډډه وکړې شي. د افغان د مستقبل فېصله دې د افغان اولس د خوښې، مرضۍ او منشا مطابق وشي او نړيوال قوتونه بايد مثبت کردار ادا کړي. عوامي نېشنل ګوند پۀ افغان کشاله کښې د کوم شخص سره نه بلکې د امن، امن او صرف امن سره ولاړ دے او هم دا ئې وياړ دے.

  • افغانستان او د سيمې حالات – پښتون

    افغانستان او د سيمې حالات – پښتون

    اوس دا تړلے، منلے، بللے او يو افاقي حقيقت دے چې يوازې د دې سيمې نه بلکې د ټولې نړۍ امن پۀ افغانستان کښې د امن سره تړلے دے. نن پۀ افغانستان کۀ يو خوا عجيبه شان حالات دي نو دا عجيبه خو نۀ ده خو د تشويش وړ ضرور دي ځکه چې کۀ يو خوا د امن پۀ نامه د امريکې لۀ خوا څۀ خواو شا دوه کاله هلې ځلې وشوې نو بلخوا نړۍ ته دا باور هم ورکولے کېدو چې دا ځل به افغانستان کښې پۀ هر صورت امن ټينګولے شي. د تعجب خبره خو دا هم ده چې تر څو پۀ افغانستان کښې د امريکې او ناټو پوځونه وو نو د امن وضيعت ښۀ ؤ خو چې څنګه دوي کډې اوچتول شروع کړل نو يو دم امن خراب شو. او داسې حالات جوړ کړے شو چې خلکو کښې وېره ترهه خوره شوه او ځنې پوهانو او تجزيه کارو دا هم وېره څرګنده کړه چې کۀ خداے مۀ کړه دا ځل حالات خراب شو نو پۀ ډېره لويه پېمانه به پۀ افغان خاوره يو ځل بيا خانه جنګي پېل شي او پۀ لکونو خلک به اغېزمن شي . دا خلک هم ټيک وائي ځکه چې هم داسې پۀ تېر وختونو کښې هم شوي دي او کله هم چې دلته يو پاور پۀ خپلو موخو او مقصدونو کښې کامياب او يا ناکام شوے دے نو نۀ يوازې ئې افغانستان پۀ ډاګه پرېښے بلکې دا ټوله سيمه ئې هم بې اسرې پرېښې ده چې بيا د جنګ لمبو د افغانستان او پاکستان پۀ شمول ټوله سيمه زورولي ده او اولس ئې نېغ پۀ نېغه متاثره شوے دے. خو دا ځل دا لوبه لا نوره سنګينه ده ځکه چې کۀ نن نړۍ بدله ده نو د ملکونو مفادات هم بدل دي او دا ځل د لا زيات ملکونو مفادات تړلي شوي دي چې د هغې لپاره دا ملکونه تر هره حده تللے شي. دا هم بدقسمتي ده چې دا هر څۀ پۀ يو داسې حال کښې کولے شي چې افغانستان پۀ لسيزو پس خپل کارونه پۀ خپله کول شروع کړي دي او کۀ سړکونه جوړوي نو سکولونه، کالجونه او پوهنتونونه هم خپله جوړوي. اوس پۀ داسې حال کښې کۀ حالات خرابېږي نو يو ځل به بيا افغانستان وروستو بوتلے شي. اوس پۀ دې حالاتو کښې دا د ټولې نړۍ ذمه واري جوړېږي چې د دې مسئلې حل راوباسي. دا صرف د افغان حکومت او پاکستان خبره نۀ ده بلکې بايد امريکه، ورپسې سعودي عرب، چين، ايران، ترکي او يورپي هېوادونه يو ځاے اواز اوچت کړي او د دې مسئلې مستقل حل راوباسي. هم دغه شان د امريکې د اډو پۀ اړه خبرې هم وړې نۀ دي ځکه د امريکې تاريخ ټولې نړۍ ته معلوم دے چې خپل مقصد وباسي او بيا پۀ شا نۀ ګوري. اوس د اډو پۀ خبره امريکه، پاکستان پۀ ګاونډ کښې يواځې کول غواړي چې نېغ پۀ نېغه به ترې د سيمې لوې طاقتونه خفه شي او بلخوا امريکه د باور وړ بېخي نۀ ده. ځکه نو داسې ښکاري چې د امريکې روانه پاليسې نۀ صرف د افغانستان او پاکستان بلکې د دې سيمې خلاف ده. پۀ دې حالاتو کښې اوس ازاده پاليسي ډېره زياته ضروري ده. مونږ له د خپل ملک مفادات مقدم ساتل پکار دي . کۀ نن څوک د امن پاليسي خپلوي نو دا به د دې سيمې سره نېکي وي . او دا خبره ضروري ځکه ده چې دا خبره ډېره پخوا د عوامي نېشنل ګوند مشرانو کړې وه او نن هم عوامي نېشنل ګوند همدغه خپل دريځ سره ولاړ دے. د امن لپاره به پۀ هر ډګر رول لوبول وي ګنې دا جوړېدونکے صورتحال خداے مۀ کړه د درېم نړيوال جنګ شکل اختيارولے شي او کۀ خداے مۀ کړه داسې وشي نو وړومبے ښکار به ئې هم پښتنه سيمه وي او تر ټولو زيات نقصان به ئې هم دې علاقو ته وي. دنيا له، د دنيا واکمنانو له پۀ سړه سينه سوچ کول پکار دي چې جنګ د يوې خبرې هم حل نۀ دے، جنګ بربادي ده او جنګ د تباهۍ زېرے دے. د جنګ يو او يوازې حل خبرې اترې دي. دنيا له د افغان مسئلې ته باقي د انسانيت پۀ نظر کتل پکار دي. دا مسئله نوره د انسانيت پۀ بنياد پۀ انتهائي سنجيدګۍ سره اوچتول او هوارول پکار دي. دنيا ډېره مخکښې تلې ده. نن نړۍ د مريخ او خلا پۀ فضاګانو کښې لګيا ده خو لۀ بده مرغه پۀ دې سيمه کښې اوس هم د جنګ وېره ده. کۀ نړۍ او د نړۍ واکمنان پۀ رښتيا د امن دعوېدار وي نو بس افغانستان کښې به د جنګ ټکي ته بند وهل وي.

  • د کابل جاج او جائزه! – شمس بونېرے

    د کابل جاج او جائزه! – شمس بونېرے

    ما خپله د ارواښاد سردار داؤد خان پۀ واکمنۍ کښې د پارټۍ پۀ وېنا شپږ کلونه تېر کړي او ټول افغانستان او سياسي مشران مې ليدلي کتلي دي. دغه ورځو کښې هم افغانستان کښې امن او خوشحالي وه. ګاونډي ملک شوروي د خوبانو باغونه، پلونه، سړکونو کښې سورنګونه، تعليمي ادارې، طبي مرکزونه جوړ کړي وو. د ارواښاد داؤد خان شهادت نه پس د ثور د انقلاب پۀ نوم د بدلون اعلان وشو. خو خلق ډيموکرېټک ګوند پۀ دوؤ ډلو تقسيم ؤ. ارواښاد نور محمد تره کي د يو اړخ او ارواښاد ببرک کارمل د بل اړخ مشري کوله. حفيظ الله امين کښې دوه خويونه وو . قام پرست هم ؤ او کمېونسټ هم ؤ. خو انا پرستي او نرګسيت هم پۀ کښې ؤ . غوښتل ئې د ارواښاد نورمحمد تره کي سياسي وارث شي او اهمې عهدې لکه داخلي وزارت او ددفاع وزارت تر ګوتو کړي. ارواښاد بېن المللي اجلاس ته د افغانستان د نمائنده پۀ توګه پۀ پښتو کښې تقرير وکړو او د شوروي اتحاد د مشرانوسره مجلسونه او مرکې هم وکړې . ارواښاد نور محمد تره کي ته شورويانو حکومت او پارټۍ ووې چې د ګاونډي حکومتونه به د مهاجرو او خپلو ملګرو پۀ واسطه به افغانستان کښې مداخلت او شبکې کوي. د حفاظت او امن د پاره د شوروي اتحاد د فوځيانو ډېر ارزښت لري خو د دفاع د وزارت نه امين لرې کول او ډاکټرنجيب متعين کول وي.

    ارواښاد تره کي صېب پۀ دې قانع شو خو امين صېب چا پۀ غوږ ووهلو اوزياته خبره دا کېږي چې دتره کي صېب سره د اردو کوم سېکتر تلے ؤ دا هم هغه امين صېب د ټولو کارونو اوفېصلو نه خبر کړے ؤ. کله چې تره کي صېب د خارج نه واپس شو نو امين ئې صدارتي ماڼۍ ته راوبللو چې مشورې او فېصلې وکړو. امين صېب د خپلې فوځي دستې سره لاړو. صدارتي محل کښې جهګړه شروع شوه. داود د تړون د دغې دستې مشري کوله کامياب شو. تره کي صېب محبس شو او بيا ئې ورته پۀ مخ بالښت کېښودو، مړ شو. او حفيظ الله امين د افغانستان واکمن او خپل وراره ئې خپل مخصوص معاون کړو او د ګوند ډېر ذمه وارملګري ئې د سفيرانو پۀ توګه مختلف ملکونو ته واستول.

    د پاکستان حکومت د ګوند ددې کمزوريو نه فائده واخسته. امريکې، سعودي عرب او ايران سره ئې د کومک صلاحګانې وکړې. د مهاجرو کېمپونه جوړ شو. د تعليم ورکولو ذمه واري او افغان کمشنرېټ جوړشو.

    ارواښاد ببرک کارمل پۀ ماسکوکښې سفير ؤ، پۀ توره تيارۀ کښې د روسيانو د زرګونو فوځي قواوو سره کابل ته راغے. د حفيظ الله پۀ کور حمله وشوه او د منصوبې ترمخه د هغۀ ذاتي اشپز (باورچي) کولتوکښې د نشيي شيان ملاوکړي ورکړي او هغه پۀ کټ پروت اودۀ ؤ. ببرک کارمل صدارت سمبال کړو. ټول ملګري سفيران چې ډاکټر نجيب ايران کښې سفير ؤ، بېرته را وغوښتل وزارتونه او عهدې ئې ورکړې. زۀ پۀ خپله پۀ دغو ټولو واقعو کښې کابل کښې وم.

    ببرک کارمل د حکومت د چلولو پۀ انداز ښۀ نۀ پوهېدو او د پاکستان دولت خپلې ټولې قواوې پۀ حرکت او هدايت کښې روانې وې، زۀ او لطيف لاله کابل ته تلي وو او د ښاغلي ډاکټر نجيب مېلمانۀ وو. مونږ پۀ ډودۍ ناست وو چې يو ذمه وارسړے راغے او ډاکټر صېب ته ئې ووې چې د خوست منطقه ګلبدين قبضه کړه او ګڼ تعداد کښې شهادتونه وشول.

    د روسيانو نور د مقابلې توان نۀ ؤ. ډاکټر صېب خپله سټرېټيجى بدله کړه او د جهادي قوتونو سره ئې د خبرو اومذاکراتو اعلان وکړو. اوس داځل پۀ تېره مياشت کښې زمونږ ګوند د ملي عوامي ګوند مشران، پي ټي اېم او مزدورکسان پارټۍ مشران او د وطن پارټۍ مشران د افغانستان دولت او خبرو اترو د پاره وغوښتل .د وطن پارټۍ او ملي عوامي ګوند مشران پۀ دې کښې شريک نۀ شو. البته د مېرمنو دخوا جميله ګېلاني، وږمه فېروز، زيبا اپريدي او دوه درې نورې مېرمنې پۀ دې محفلونوکښې شريکې شوې. دې وفد کښې اکبر هوتي د ښۀ کشر پۀ توګه د ټولو مشرانو ملګرو خدمتونه کړي دي.

    مونږ پۀ کابل کښې مېلمانۀ وو خو بل ورور خپل کورته غوښتلي وو نو زمونږ کوربانۀ دسرحداتو وزير نجيب الله صميم صېب او مرستيال حېران صېب ؤ. مونږ ته اوله ورځ د سرحداتو وزېر صېب د افغانستان سياسي ،داخلي او خارجي صورت حال بيان کړو. زمونږ د ټول وفد مشري حاجي غلام احمد بلور کوله ،دلته کابل کښې زمونږ درې اهمې غونډې وشوې . زمونږ اول ملاقات جمهور رئيس سره پۀ ارګ کښې وشو. جمهور رئيس وفد ته ووې چې د لر پښتنو د ګندمک معاهده او ډيورنډ فېصله دلته زمونږ د خپل وخت وطن پالونکو اميرانو کړې ده. تاسو نۀ ده کړې تاسو چې نن د پاکستان حصه ګڼلے شئ دا خو مونږه کړې ده. تاسو د لر پښتنو چې باچاخان بوتلو نو تاسو دا کرښه ما ته کړه او چې باچاخان پۀ جلال اباد کښې خاورو ته سپارل کېدو تاسو بيا دا کرښه ماتې کړې. مونږ د باچاخان مزار جوړکړے، دا د هغۀ پۀ مونږ حق او زمونږ فريضه وه. مونږ به د خوست پۀ رياست کښې د دۀ پۀ نوم يو پوهنتون جوړوو او زۀ اعلان کوم چې د پښتنو د نابغه شاعر غني خان مزار جوړکړم. هغۀ ووې کوم ډېم چې پۀ کامه کښې دے او پۀ دې پاکستان ورسک ډېم جوړ کړے کۀ پاکستان مملکت د دې خبرې تضمين اخلي نو د دې ډيم نه زۀ لګېدلو قبائيلو ته پۀ دوه روپۍ يونټ بجلي ورکوم او ايران سره لګيدلے ډيم به ډېر زر تيار شي او اويا زره اېکړه ځمکه به افغانستان کښې خړوبه شي او مونږ به د دې جوګه شو چې پۀ ارزان نرخ بجلي خرڅه کړے شو. پۀ افغانستان د چا قرضه نشته او عالمي ماهرين افغانستان ته راځي او دلته د ګټې کانونه اوکاڼي ګوري. اوس د مېوې د پاره حالات ښۀ کېږي او اېشياء کښې زمونږ مملکت پۀ اول نمبر کښې راځي. خو لۀ بده مرغه ګاونډي هېوادونه او حکومتونه پۀ افغانستان کښې مداخله کوي. نن دلته د مشورې او تعاون د پاره زۀ حامدکرزي او عبدالله عبدالله شريک يو، پاکستان ته د قلارولو خواست کوم . دا خاوره او دا مملکت يو دے، شريک دے خو تاسو پښتانۀ ګوندونه را يو شئ. تاسو او مونږ به د خپلو حقونو او امن لپاره پۀ شريکه مبارزه کوو.

    مونږ ته بله ورځ د مملکت زوړ رئيس احمد کرزي د چائيو او ليدلو خبرو دعوت را کړو. د بلور صېب پۀ مشرۍ کښې د دۀ کور ته لاړو. کرزي صېب د يادو تجربو او پۀ شريکه همکارۍ ګټورې خبرې وکړې. هغۀ ووې چې زۀ د افغانستان دولت مشر او رئيس وم نو دلته يوسل څوارلس ګوندونه رجسټر شو، زما هم خيال پېدا شو چې يو خپل ګوند جوړکړم. د افغانستان پۀ ګڼو ايالتونو د صلاح مشورې دپاره وګرځېدم، اخري ورځو کښې خوست ته لاړم، پښتانۀ مشران راغونډ وو، ما د ګوند د جوړولو او د ګوند د نوم او د دوي پۀ عمل او کردار خبرې وکړې. پۀ دغه مجلس کښې يو مشر سپين ږېرے ناست ؤ. ما هغۀ ته ووې چې د ټولو د نمائنده پۀ توګه اول تاسو خبرې وکړئ، هغه سپين ږېرے کوڼ ؤ . نزدې ناست ملګري زما پۀ موقف پوهه کړو نو هغه پاڅېدو او ما ته ئې ووې رئيس صېب؛ دا صدارت دې پوره دے ګوند مۀ جوړوه. د افغانستان د خلقو د پاره کار وکړه او امن راوله، خوشحالي راوله او کۀ دا کارونه دې وکړل بغېر د ګونده د صدارت د پاره ودرېږې بيا به هم ووټ درکړو. فريق مۀ جوړېږه . ما د ګوند جوړولو اراده پرېښوده. کۀ هرڅۀ وي د حکومت سره مرسته او ملګرتيا لرم .

    بله شپه مرستيال رئيس عبدالله عبدالله مونږ ډودۍ او خبروته راوبللو. حاجي غلام احمدبلور خبرې وکړې او بيا نورو مشرانو د خپل خپل موقف بيانيه وکړه. عبدالله عبدالله پۀ خپلو خبروکښې مونږ ته ووې چې زۀ پۀ رسمي دعوت پاکستان ته تلے وم. پاکستان يو سياسي وفد جوړکړو، مونږ خبرو اترو ته کښېناستو، ما ورته ووې زما وطن تاسو سره پۀ پوله پروت دے. زمونږ ګټې او نقصانونه شريک دي،د چمن او تورخم باډر بند خو د واګه باډر پرانستے پروت دے. تاسو خپل دولت خبره سره وکړئ او مونږ ته مثبت ځواب راکړئ. وفد واپس شو خو ځواب لا تراوسه نۀ دے راغلے.

    عبدالله عبدالله مونږ ته ووې چې کله دلته انتخابات وشو نو زما او د اشرف غني جنګ شروع شو، ما وې زۀ رئيس يم او هغۀ وې زۀ رئيس يم. يوه ورځ د خپل کور پۀ کمره کښې ناست وم، د افغانستان او مفروضاتو فکر مې کولو. زما ذهن خلاص شو، ما ووې دا طالبان خو ما هم وژني او اشرف غني هم وژني او مونږه دواړو د يو بل ګرېوان ته لاس اچولے نو د اشرف غني کورته لاړم ما وې تسليم يم، تۀ مشر او زۀ کشر، زمونږ دغې روغې پۀ دښمنانو اور بل کړو او نن هم مونږ شريک او د خپلې خاورې د پاره شريک موقف لرو.

    عبدالله عبدالله پۀ اخره کښې مونږ ته ووې ګورئ ستاسو يو سپين ږېرے مشر غلام احمد بلور راغلےدے ستاسو هم مشر دے او زمونږ هم مشر دے. ستاسو هدف د افغانستان امن او خوشحالي ده او زمونږ نظر ستاسو نه سياسي ملاتړ او ملګرتيا غواړي چې افغانستان مضبوط او پياوړے شي نو بيا مونږ د امن لپاره ګډ کوششونه کولے شو. مونږ به ستاسو مبارزو سره اخلاقي او د ميډيا پۀ واسطه تعاون کوو او تاسو به د افغانستان د خاورې سره مينه او د دې د دښمنانو نه به نفرت کوئ. د فخر افغان بابا د ژوند فلسفه او مبارزه خو ټولې نړۍ ته ښکاره ده ، باچاخان ټول عمر د يووالي، اتفاق او ورورولۍ خبره کړې ده ا و نن د اتفاق، يو يووالي او ورورولۍ تر ټولو زيات ضرورت دے.

  • د افغانستان راتلونکے، پېښې او اندېښنې – مولانا خانزېب

    د افغانستان راتلونکے، پېښې او اندېښنې – مولانا خانزېب

    افغانستان کۀ هرڅومره هم د نړۍ پۀ سر د قامي رياستونو پۀ څپ کښې خورا لرغونيت لري خو پۀ دغه لرغونيت کښې څۀ کم دوه سوه کاله نه پۀ دوام داره توګه د نړۍ د لوې بادارانو د غوېمنډ لوبغالې کرځېدلے.

    دا اخ و ډب کۀ د پښتنو پۀ هرڅومره برباديو تمام شوے او لا دغه سلسله تم نۀ ده خو بل اړخ ته دا هرڅۀ د پښتنو د دغه ستر کور د جغرافيې نړيوال ارزښت هم پۀ ګوته کوي . دغه ارزښتونه کۀ د سکندر نه واخله تر اوسه پۀ ډول ډول شکلونو پاتې شوي او پايله ئې د پښتنو د تباهۍ نه پرته بل څۀ نۀ ده راوتې خو بل خوا پښتنو لۀ هر وخت سر د دېوالونو سره پۀ ډغره کولو پۀ ځاے لږ پۀ خپله قامي اجتماعي حافظه اوعقل د نړيوال سياست او زر زر بدلېدونکي چاپېرچل پۀ رڼا کښې دا زور هم لږ اچول پکار دي چې دغه نړيوال ارزښت پۀ ځاے د دې چې زمونږ پۀ تل پاتې بدبختيو بدل شي ايا دا شونې نۀ ده چې دا پۀ ارزښتونو او قامي ملي ګټو پۀ راتلونکي کښې بدل کړو ؟

    اخر افغانان هم انسانان دي، مونږ پۀ دې تل پړۀ نۀ يو چې همېش دې مونږ د نورو د مرګ خوني د خپلو خونو پۀ ورانولو ورانې کړو . زمونږ ټول فطرت او مزاج تش پۀ جنګي کلتور اړول او شاربل دا څرګندوي چې زمونږ سره پۀ خپل تاريخ کښې هم څۀ ستونزه شوې . بايد چې دغه ډول فکري علمي او تاريخي حقيقتونو ته مونږ ډېر پۀ سړو دماغو او د عقل پۀ ژبه جواب ووايو نو هله به ممکن شي چې مونږ خپل راتلونکي نسلونه د نړيوالو د اشرو او غوبلو نه وژغورو .

    کۀ مونږ د افغانستان پۀ سل کلن تاريخ نظر واچوو نو افغانستان پۀ تېر سل کاله کښې درې ځل د نظام د سقوط سره پۀ بشپړه توګه مخامخ شوے . کۀ دغه پېښو هرڅومره نظام ړنګ کړے او افغانستان ئې پۀ نتيجه کښې اړي ګړي ته تلے، دغه درې واړه ځل کۀ چاپېرچل او څېرې هرڅومره بدل او نوې وې خو د ورانېدو نسخه بېخي يوه متفقه وه چې هغه د اسلام د سپېځلي دين د پښتنو د ځبېښاک لپاره کارول دي او دغه ازموده نسخه د پښتنو د ټولنې د جهالت پۀ سبب نن هم ډېره کارمنده ده او کۀ افغانان د خپل تېر وخت نه کم جدي عبرت نۀ اخلي نو شايد چې تر ډېر وخته نوره هم ښۀ پۀ کاميابۍ وکارول شي . خو د ۱۸۷۹ او ۱۸۹۳ پۀ شان افغانستان تجزيه شوې نۀ دے او نۀ د کومې ځمکې د واک او دعوې نه پۀ شا شوے . ړومبنۍ ضربه افغانستان پۀ ۱۹۲۹ کښې د غازي امان الله خان د ګوښه کېدو پۀ شکل خوړلې، دوېمه ضربه چې کله د ثور کودتا وشوه او د ولي خان د وېنا ترمخه ،کتابي انقلابيانو ، د افغانستان ټولنيز چاپېرچل هېڅ پۀ پام کښې و نۀ نيولو . د ‌افغانستان د هغه ټولنې چې پۀ قبائيلي ساخت ولاړه وه کره کتنه ئې پوره نۀ وه کړې، دغه روايتي ټولنه ئې ماته کړه چې پۀ نتيجه کښې تر اوسه پورې څلوېښت کلنې بربادۍ ته لار جوړه ده . پۀ ګاونډ کښې ناست ايران او پاکستان ته ئې موقعه پۀ لاس ورکړه چې د تل لپاره د افغانستان دننه خپل پوځي لغمونه وکني او د خپلې دفاع جګړې د افغانانو پۀ خاوره ترسره کړي او هم داسې دغه انقلاب امريکا ته وخت ورکړو چې د وېت نام بدله د شوروي اتحاد نه واخلي او د څو لسيزو راهسې چې پۀ کوم ارمان سرمايه دارانه نړۍ پرته وه چې کله به داسې وي چې لوبغالې او لوبغالي پردي وي او موخه ئې زمونږ د کمونيزم قبله وي هم دغه وخت دغه تربورانو ته د دغه کودتا پۀ نتيجه کښې پۀ لاس ورغلې. درېم ځل چې کله پۀ ۱۹۸۸ کښې د يو بېن الملل د يو تړون لاندې شوروي اتحاد د افغانستان نه ووتلو او پۀ ۱۹۹۲ کښې ډاکټر نجيب د ښۀ راتلونکي پۀ هيله دواک نه لاس واخيست، مجاهدين پۀ جنګ کابل ته لاړل او بيا چې څۀ وشو نو هغه کله هم د هېرېدو نۀ دي.

    پۀ اوس وخت کښې د افغانستان چاپېرچل ېو ځلې بيا پۀ يو بل پړاؤ وربدلېدونکے دے چې شل کاله پس دغه ماحول افغانان يو ځل بيا ډېر اندېښمن کړي خو څۀ پوښتنې داسې دي چې بايد هغې ته دافغانانو ملي هويت تاريخ او قامي حافطه جواب ووائي نو هیله کېدې شي چې د افغانستان راتلونکے روښانه شي.

    يوه پوښتنه دا ده چې امريکا د افغانستان د راتلونکي پۀ اړه خپل دريځ ولې سپين نۀ ښکاره کوي، تش وتلو ته لار جوړول او پښې سپکول به دوي د ماتې د غږ نه بچ کړي ؟

    دوېم دا چې طالب چې پۀ قطر کښې د امريکا سره تړون ته تلو نو د کابل اداره ولې دلته د پام نه وغورځول شوه ؟

    درېم دا چې د روس پۀ کانفرانس کښې “د امارت اسلامي احياء” ،کول رد کړل شو خو سره د دې طالب خپله سياسي موخه ولې نۀ ښکاره کوي ؟

    د امريکا او طالب د تړون نه پس د بېن الافغاني خبرو اترو پروسه ولې د ځنډ او سستۍ ښکار ده ؟

    د طالب لۀ خوا جنګ ګرمول، ډز او سوله نۀ کول او د افغانستان د نظامي سقوط لپاره عملي هڅې د تړون نه پس د کوم جواز او دليل پۀ اساس دي ؟

    د تړون نه پس طالب د جنګ جواز د لاسه ورکړے خو د افغانانو ټولنه ولې پۀ اولسي پاڅون د دې هرڅۀ ليدو سره نۀ پاڅي او خپل موثر غږ ولې نړۍ ته نۀ رسوي ؟

    کۀ امريکا افغانستان او د دې نظام ژغورل غواړي نو د پاکستان او افغانستان ترمېنځ ولې د باور يو تړون نۀ کوي ځکه دا څلوېښت کلن جنګ مذهبي نه بلکې سياسي دے.

    داسې نورې هم ډېرې پوښتنې شته چې يقينا امريکا او نور ټول نړيوال به ئې هم پۀ پام کښې لري خو اوس وخت د دې خبرې دے چې د افغانستان پۀ اړه دې هېڅوک هم پټې شنې و نه چيچي ځکه چې دا ډول ګونګوسې پۀ ټولنه کښې نوره بې اعتباري او تذبذب خوروي چې پۀ نتيجه کښې ئې ټول نظام د ګواښ لاندې راتلے شي، خو نور د افغانانو ټولنه دا توان نۀ لري چې داسې ګواښونو ته دې ورمخامخ کړے شي.

    څو ورځې وړاندې د امريکا د کانګرس وړاندې د زلمي خليلزاد نه د افغانستان د راتلونکي پۀ اړه مهمې پوښتنې وشوې، پۀ دې ناسته کښې د کانګرس د بهرنیو چارو کمېټۍ غړو د راتلونکي ستمبر لۀ افغانستان د پاتې ځواکونو د ويستلو لپاره د ولسمشر بائیډن پۀ دې پرېکړه خپله ژوره اندېښنه وښوده او وې وئیل چې دا وتل به د کورنۍ جګړې او ګډوډۍ سبب شي.

    دې کمېټۍ کښې مهم جمهوري پال استازي مائیکل مک‌کانل چې لۀ افغانستان د ځواکونو پر وتلو نیوکه کوي ووئیل:”شونې نۀ ده چې طالبان پۀ هغو ژمنو ودرېږي چې د ۲۰۲۰ کال فرورۍ کښې ئې مشرانو د امریکا د هغه وخت حکومت له استازو سره خبرو کښې کړې دي.”

    دې ژمنو کښې لۀ افغان حکومت سره د سولې تلپاتې خبرې او لۀ القاعده سره د ټولو اړیکو پرې کول دي.

    هغه زیاته کړه: “تقریباً داسې ښکاري چې طالبان د ځواکونو لۀ وتلو وروسته هڅه کوي چې دا هېواد ونیسي او د سپتمبر ۱۱ تر پېښو پخواني حالت ته ئې ورسوي.

    خو زلمي خلیلزاد پۀ ځواب کښې دې کمېټۍ ته خبرو کښې دا وړاندوینه یوه بشپړه بدبیني وبلله چې وائي لۀ افغانستانه د نړيوالو ځواکونو لۀ وتلو سمدستي وروسته به “افغان پوځ ګنې ټوټه شي، طالبان به افغان حکومت نسکور او کابل به يو ځل بيا ونیسي.

    ښاغلي خلیلزاد زیاته کړه چې د نړيوال ځواکونو تر وتلو وروسته طالبان جګړې او د جګړې لۀ لارې واک ته د رسېدو لپاره هېڅ دلیل نۀ لري او پۀ وېنا ئې طالبان یوه داسې سیاسي هوکړه غواړي چې لۀ مخې ئې هغوي ته پۀ نړيواله کچه رواتوب یا مشروعیت ورکړل شي او د امریکا او ملګرو ملتونو لۀ خوا پرې لګول شوي بندېزونه لرې کړے شي.

    ښاغلي خلیلزاد ټینګار وکړو چې کۀ طالبان د جګړې لۀ لارې واک ته د رسېدو لار غوره کړي نو لۀ ناوړه پايلو سره به مخامخ شي:

    “طالبان د راتلونکي پۀ اړه لۀ دوو جلا جلا بنسټیزو غوراويو سره مخ دي، هغوی خبرو اترو سره د سولې لار غوره کولې، اورپکي پۀ سیاسي تحریک بدلولے او پۀ دې توګه د هغې ټولنې برخه کېدلے شي چې پۀ نړيواله کچه ئې درناوے کېږي.

    خليلزاد د پاکستان پۀ اړه وائي، امریکا لۀ پاکستاني مشرانو سره پۀ نزدې اړیکه کښې ده او فشار پرې اچوي چې پر طالبانو لۀ خپل پام وړ نفوذ څخه کار واخلي چې تاوتریخوالے کم کړي او د خبرو لۀ لارې د حل لارې ملاتړ وکړي ځکه چې پۀ افغانستان کښې جګړه د پاکستان پۀ ګټه هم نۀ ده:

    “زۀ ګمان کوم چې پاکستان پۀ دې پوهېږي چې پۀ افغانستان کښې اوږ دمهاله جګړه د پاکستان پۀ ګټه نۀ ده. کله چې خبره پۀ دیپلوماتیکه حل لاره کښې د پاکستان د رول پۀ اړه کېږي نو پاکستان پۀ دې برخه کښې یو ځانګړے مسؤلیت لري.

    د هغۀ پۀ اند، کۀ افغانستان د یوې اوږدې جګړې پۀ لور لاړ شي نو پاکستان به هم ترې اغېزمن شي او پړه به ئې پر پاکستان اچول کېږي:

    د نوموړي پۀ خبره، پاکستاني چارواکو یو سند لاسلیک کړے چې امارت باید بیا رانۀ شي او افغانستان کښې سیاسي واک باید لۀ پوځي لارې ونۀ لېږدي.

    ښاغلي خلیلزاد لۀ افغانستان د امریکايي ځواکونو وتلو ته پۀ اشاره ووئیل، اوس امریکا لۀ افغانستان سره پۀ خپلو اړیکو کښې یو نوي پړاو ته ننوځي او د دې نوي پړاو لپاره ئې د امریکا اهداف داسې پۀ ګوته کړل.

    پۀ خوندي ډول ټول خپل پاتې پوځیان لۀ افغانستانه پۀ داسې حال کښې وباسو چې افغان امنیتي ځواکونه لۀ ځانه د دفاع پۀ برخه کښې د امکان ترحده پۀ ښۀ دریځ کښې وي.

    داسې یو سیاسي جوړجاړے چې پۀ افغانستان کښې اوږده جګړه ورسره پاې ته ورسېږي او پۀ زور د واک ترلاسه کولو سره مخالفت.موږ نۀ پرېږدو چې افغانستان د ترهګرو پۀ اډه بدل شي چې امریکا او د امریکا متحدین وګواښي.

    د سوداګریزو او اقتصادي پرمختګونو پۀ ګډون د سیمه ایزو همکاریو پراختیا چې پرمټ ئې افغانستان هم د سیمې پۀ بریالیتوب کښې ونډه ولري.

    ښاغلي خلیلزاد دا هم ووئیل چې د دې اهدافو د ترلاسه کولو لپاره امریکا پۀ لاندې برخو کښې کار کوي.

    پۀ افغانستان کښې د سیاسي حل پۀ برخه کښې د نړیوالو ملاتړ خپلوي. د افغان مشرانو ترمېنځ یو موټے والے رامنځ ته کوي. له افغان حکومت سره پوځي، سیاسي او اقتصادي مرسته کوي.

    لۀ طالبانو غواړي چې تاوتریخوالے کم کړي، سیاسي جوړجاړي ته مخه وکړي او یوه هر اړخیز اوربند ته غاړه کېږدي. د ترهګرۍ پرضد د سیمې لۀ هېوادونو سره همکاري پیاوړے کوي. پۀ منځنۍ اسیا، افغانستان او سویلي اسیا کښې اقتصادي او سوداګري چارو ته وده ورکوي.

    دپاکستان د افغانستان پۀ اړه د اوسني او راتلونکي رول حقيقت ښکاره کول هم مهم دي ځکه چې ترڅو د پاکستان او افغانستان ترمېنځ ناانډولي وي، استحکام راتلل ډېره ګرانه ده.

    پۀ امريکا کښې د پاکستان پخواني سفير حسېن حقاني څو ورځې وړاندې ښۀ پۀ ډاګه دا تور لګولے چې “پاکستان د طالبانو او حقاني شبکې سره ښۀ پۀ ښکاره کلکه مرسته کوي او غواړي چې نظام پرې ړنګ کړي، پۀ پاکستان کښې دننه د کوټې او پېښور شورا ښکاره غونډې کوي او د افغانستان پۀ لور د پاکستان نه د ډېورنډ پۀ کرښه وسلوال لېږل شي، پکار ده چې نړۍ نور پاکستان د دې عمل نه پۀ شا کړي”.

    د حسېن حقاني د خبرو پۀ جواب کښې پۀ امريکا کښې د پاکستان سفير اعزاز چوهدري د بي بي سي له ارم عباسي سره پۀ خبرو کښې ووئیل چې “د حقاني شبکې پټنځيونه د ډېورنډ کرښې پاکستاني اړخ ته نشته، خو وروسته ئې د یوې بلې پوښتنې پۀ ځواب کښې ووئیل، چې پاکستان غواړي دغه وسله وال افغانستان ته ستانۀ او هلته پۀ اصلي سیاسي بهیر کښې ورګډ شي. پاکستان کښې د حقاني شبکې هېڅ پټنځي نشته او کۀ امریکایان دې لړ کښې شکونه لري او یا معلومات لري، باید پاکستان سره ئې شریک کړي، ځکه پۀ وینا ئې دوي هم غواړي دغه پټنځي لۀ منځه یوسي”:

    “زموږ دریځ خو دا دے، چې مونږ غواړو دوي لۀ خپله هېواده ولېږو، مونږ نۀ غواړو طالبان او حقاني شبکه لۀ مونږ سره واوسي، مونږ پرې فشار اچوو، چې لاړشئ او هلته اوسئ او اوس هغه ستاسې هېواد دے او هلته مرکزي سیاسي بهیر کښې شامل شئ او دلته ستاسې اوسېدل د منلو نۀ دي”.

    کۀ مونږ پۀ تېر لنډ وخت نظر واچوو نو افغانستان شل دوه ويشت کاله د پرمختګ پۀ لور مزل وکړو نو دا مزل د ډېرو کړمونو او ستونزو نه هم ډک ؤ خو د يو داسې هېواد لپاره چې درې سوه کلن روښانه تاريخ ئې لرلو، هره اداره او د هغې چلوونکي د مېنځه وړل شوي وو. اسان کار نه ؤ د يو هېواد يا قام د پورته کېدو او مخکښې تللو لپاره هم شل دېرش کاله ډېر ارزښت لري کۀ پرمختګ کول غواړي هم منزل ورته پروت وي او کۀ پۀ ځاے ودرېدل غواړي هم . پۀ لږ وخت کښې د افغانستان دومره وړاندې تلل د دې خاورې او د پښتنو د تاريخ زور دے چې کۀ څومره هم پښتانۀ وچقول شي خو پۀ مړو ايرو کښې ئې بڅري پېدا کېږي او د ژوند هيله او سيالي ترې هېڅوک نۀ شي تروړلے.

    لوې ښاريې او ودانې جوړې شوې ملي اردو او اداراجاتي وجود تر پوره حده مېنځ ته راغلے، څۀ نه څۀ د ژوند ژواک بنيادي وسائل جوړ کړے شو خو بيا هم هرڅۀ لا سم نۀ دي ډېر څۀ نيمګړي دي خو چې پۀ اولس کښې ژوند وي نو خپلو موخو ته د رسېدو نه ئې هېڅوک نۀ شي پاتې کولے ځکه يو ځل بيا هم داسې هڅې کول شي چې افغانستان يو ځل د نوې دورې ته بيا چپه کړے شي او هرڅۀ پۀ سيند لاهو کړے شي خو دا ځل افغانان د تېرو بدو تجربو پۀ رڼا کښې بېدار دي او پکار ده چې بېدار شي ځکه چې پۀ خپله قامي مټ او زور پۀ نننۍ نړۍ کښې چا ځان بچ نۀ کړو نو هېڅوک ئې نۀ شي بچ کولے . راتلونکي وخت د افغانانو د مشرتابه د سياسي بصيرت او حوصلې ازمېښت دے چې پۀ کوم لور تلل غواړي. امن د هرڅۀ نه مهم دے خو د افغانستان د ورکولو پۀ قيمت نه.

    د افغانستان د پښتنو يو لويه ستونزه داده چې د سياسي ګوندونو او د ښاريو سره پۀ لرې پرتو سيمو کښې د سياسي شعور خورولو لپاره هېڅ کوم ټولنيز جنبش نشته چې پۀ نتيجه کښې ئې ټولنه د يوې تشې ښکار ده او دغه تشه د سياست نه پرته هر وخت پۀ ډز اوټوپک ډکول شي.

    د دې غېر سياسي پاتې کېدو کۀ يو لامل دوامداره بدامني او نړيوال ګوت وهنې دي خو بلخوا د دغه بلاګانو نه به افغانان هم پۀ قامي سياسي شعور ځان ژغوري .

    د غازي امان الله خان او د ثور د پاڅون نه پس خپله ټولنه پۀ سياسي شعور د ودرولو لپاره يو ښۀ وخت ؤ خو د بده مرغه لکه څنګه چې د انقلاب نه وړاندې پۀ کلو او بانډو کښې کمو تېارې نۀ ؤ هم هغه چاپېرچل اوس هم دے چې څوک هم پۀ افغانانو کښې لږ ياد شي نو پۀ کابل کښې ټول عمر پۀ دې ارمان ئې ډډه وهلې وي چې کله به د کوم بهرنۍ مرستې پۀ زور پۀ ارګ وردننه شم او پاچا به شم، دغه ارمان د حفيظ الامين، ببرک کارمل، مجددي او رباني پۀ شان د ډېرو پوره شوے هم دے خو اولس او خاورې ته ئې کومه ګټه نه بلکې تل پاتې زیانونو کښې خپله ونډه ورکړې.

    کۀ افغانان افغانستان يو سيال پرمخ تللے او پياوړے رياست جوړول غواړي نو بايد چې د قامي سياسي ګوندونو د لارې پۀ خپله ټولنه کښې کار وکړي . د اولس پۀ مټ او زور به باور جوړول وي نو هله به ممکن کېدے شي چې افغانان د خپلې خاورې پرېکړې پۀ خپله وکړي. د افغانانو ستونزې اوس پۀ حال کښې دي، ددې لټون به هم د حال د حقيقتونو پۀ رڼا کښې سنجول غواړي، ماضي زمونږ هيېڅوک زمونږ نه نۀ شي اغيستې خو تش ماضي پرست کېدل پۀ خپل ځان، اولس او خاوره باور نۀ جوړول د نورو قامي تيندکونو لامل ګرځي. بل دا چې پښتانۀ اوس پۀ لوے کچ پۀ دوه رياستونو کښې دي، وړومبۍ به قامي د دې پېښ حقيقتونو پۀ اساس به لټول غواړي، قامي مرامونه هېڅوک د چا نۀ شي تروړلے خو د نړۍ پۀ پرمختګ کښې د ازل نه يو قانون فطرت د ارتقاء پۀ يون کښې راروان دے . چا هم چې د ارتقاء پۀ دغه چپو کښې ځان بدل کړے نو بچ شوے خو چا هم چې د بې وخته د باد پۀ ضد د الوت هڅه کړې نو څانګونه ئې هم مات شوي او الوت ترې هم پاتې شوے . هر ګام د فطرت پۀ قانون کښې پۀ خپل وخت سم وي.

    پښتانۀ سره د خپلې جغرافيې د يو تاريخي جبر نه تېريږي . د دوي ټول وسائل د وېش ښکار دي، رياستي جبر او تبر ئې پۀ اوږو بېل پروت دے او د جنګونو نۀ ختميدونکے بېوپار د دوي ټوله قامي تنه ورسته او بوګه کړې.

    رياست کۀ هغه د پښتنو پۀ عمومي وجود باندې پۀ هر ځاے کښې پۀ هر شکل دے، د دومره ډبولو او زپلو سره بيا هم د دې قام د لرغوني دوام نه پۀ وېره کښې دے او ځکه د دې پۀ لړمون کښې سیاسي انتشار او نۀ ختميدونکے اخ و ډب روان ساتي . تاريخ، کلتور او اقتصادي پاڅون ئې رنځور ساتي او ژبه ئې کمتر ثابتوي.

    کۀ چرته خپل او پردي ټول د پښتنو د سر نه لس کاله دا اخ وډب ختم کړي، دوي ازادانه خپل ژوند ته پرېږدي نو تاسو يقين وکړئ چې پۀ دې قام او خاوره کښې دومره زور دے چې د پرمخ تللې نړۍ سره ځان هر چا نه زيات سيال کړي.

  • افغانستان کښې د سولې پروسه او منطقې مستقبل – خادم حسېن

    افغانستان کښې د سولې پروسه او منطقې مستقبل – خادم حسېن

    پروسکال فرورۍ کښې د امريکې د ځانګړي استازي زلمے خليلزاد او د طالبانو د دوحې قطر دفتر ترمنځه د څلورو نکتو لوظنامه د هند، پاکستان، ترکيې، انډونېشيا، تاجکستان او ازبکستان پۀ موجودګۍ کښې لاس ليک شوه. دغه څلورو نکتو کښې وړومبۍ نکته دا وه چې د امريکې ځواکونه به راروانو څوارلسو مياشتو کښې افغانستان نه ووځي. دوېمه دا وه چې طالبان به دا ضمانت ورکوي چې د افغانستان خاوره به د امريکې خلاف د بريدونو د پاره نۀ کارولے کېږي. درېمه نکته دا وه چې طالبان به مارچ ٢٠٢٠ز پورې د افغانانو خپل منځني خبرو اترو د پاره غاړه ږدي. څلورمه نکته دا وه چې طالبان او نور فريقېن به يو جامع او مستقل اوربند ته غاړه ږدي.

    د دې لوظنامې ترټولو غټه تشه دا وه چې دې کښې د افغانستان اصل او ځايي فريق او نمائنده موجود نۀ ؤ. د افغانستان د اولس اصل نمائنده او دافغان ريپبلک اصل ذمه وار فريق د افغانستان منتخب او ټاکلے شوے دولت او حکومت دے. دې لوظنامه کښې دوېمه غټه تشه دا وه چې طالبانو باندې سمدستي او مستقل اوربند ونۀ منلے شو. عقلي خبره به دا وه چې د سيمې د هېواونو پۀ ضمانت او يا د اقوام متحده پۀ ضمانت طالبان پۀ يو سمدستي او مستقل اوربند قانع کړے شوي وے. د سيمې هغه هېوادونه لکه پاکستان چې پۀ ډېرو لسيزو نه د طالبانو سهولت کاري کوي او هم طالبان دغه هېوادونو کښې تربيتي مرکزونه او پټ ځايونه لري بايد پۀ دې قانع کړے شوے وې چې د افغانانو د خپلمنځي خبرو اترو او سمدستي اوربند د پاره پۀ طالبانو فشار راوړي. د دې تشو نتيجه دا شوه چې طالبان نور زړۀ ور شو او دا ادعايې کول شروع کړل چې دوي ګوندي د امريکې پۀ شان يو سپر طاقت ته شکست ورکړو. ترهه ګرو بريدونو کښې تندي راوسته خو چې د سولې د خپلمنځي خبرو اترو نه مخکښې برياوې ترلاسه کړي او افغان دولت تر فشار لاندې وساتي. پاکستان کښې دننه د طالبانو د پاره چندې شروع شوې او د طالبانو رېکټروټمنټ د پاره ځاے پۀ ځاے ترغيبات شروع شول. دغسې د پروسکال فرورۍ نه افغانستان کښې جګړه تنده شوه. افغانستان کښې ځاے پۀ ځاے بمي چاودنې او ځان وژونکي بريدونه د امروزه پۀ حساب شروع شول. د ملګرو ملتونو (اقوام متحده) د يو راپور ترمخه تېر شوي يوکال کښې تقريباً لس زره افغانان دې ترهه ګربريدونو کښې مړۀ شوي دي. د دې مقابل تېر شوي يوکال کښې يو امريکني فوځي هم نۀ دے مړ شوے.

    د سولې د پاره د افغانانو د خپلمنځي خبرو اترو د پاره د افغانستان دولت دامن لوړ کونسل ساز کړے دے چې د افغانستان د ټولنې د هرې طبقې نمائندګي لري. څۀ موده مخکښې روسيې ماسکو کښې د خپلمنځي خبرو اترو د سهولت کارۍ د پاره يو کانفرنس رابللے ؤ. دغه کانفرنس کښې د طالبانو استازو سره د امن د لوړ کونسل غړو هم ګډون وکړو. پروسکال اګست کښې د افغانستان حکومت کابل کښې لويه جرګه رابللې وه. دغه جرګه کښې د ټول هېواد نه استازو ګډون کړے ؤ. دغه لوې جرګې د افغانستان دولت ته سپارښتنه کړې وه چې د سولې د پاره دې د افغانانو د خپلمنځي خبرو اترو د پاره زمينه برابره کړي. دې د پاره ئې دا سپارښتنه وکړه چې بندي طالبان دې له زندانه خوشي کړي. د لوې جرګې د بحثونو پۀ رڼا کښې د افغانستان دولت دسولې پروسې د پاره يو کوټلے چارچوکاټ منځ ته راوړو. دغه چارچوکاټ د افغانستان جمهور رئيس پۀ يوڅو پړاونو کښې افغان اولس او طالبانو ته کېښودو. د سولې د پاره د افغانانو خپل منځني خبرو اترو د پاره د افغانستان جمهور رئيس ډاکټر اشرف غني د دغه چارچوکاټ د برياليتوب د پاره ديو منلے شوي ثالث وړانديز وکړو او څرګنده ئې کړه چې ترجيحاً دغه ثالث ملګري ملتونه يا اقوام متحده کېدے شي. چارچوکاټ ئې پۀ دې ډول بيان کړو چې د افغانستان اساسي قانون او ائين به پۀ خپل ځاے وي کۀ د طالبانو فريق دستور او اساسي قانون کښې د خپلې خوښې څۀ ترميمونه کول غواړي نو د هغې د پاره به لويه جرګه رابللے کېږي. دوېم پړاؤ کښې دې طالبان د خپلې خوښې پۀ مناسبت افغان دولت کښې د شرکت د پاره خپل استازي وټاکي.

    دغه قامي حکومت دې لويه جرګه را وغواړي او ټولټاکنې دې اعلان کړي. د درغلۍ نه پاک ټولټاکنو د پاره کۀ لويه جرګه غواړي نو يو موقتي امن حکومت يا دولت ساز کړي. درېم پړاؤ کښې دې پۀ مستقل اوربند او ډزبندۍ لوظنامه وشي. پۀ څلورم پړاؤ کښې دې د اولسمشرۍ يا صدارت او پارلېمان ټولټاکنې او انتخاب وشي او پۀ پينځم پړاؤ کښې د ټولټاکنو پۀ پايله کښې د افغانانو يونمائنده حکومت منځ ته راشي. دغه حکومت تراوسه شوې ټولنيزه اقتصادي او سياسي پرمختګ هم پۀ مخکښې بوځي او دافغانستان د بياودانۍ کار د پاره نړېواله او سيمه ايزه مرسته هم ترلاسه کړي.

    اولسمشر اشرف غني ډېر پۀ صراحت دا خبره څرګنده کړې ده چې د سولې د پروسې دې چارچوکاټ کښې پۀ موجوده نظام او انتظام کښې چې افغانانو کوم پرمختګ کړے دے هغه پۀ هېڅ حال کښې له لاسه نۀ اوړلے کېږي. پۀ بشريٰ حقونو به هېڅ قسمه مصلحت نۀ کېږي. بلې غاړې ته طالبان د ټاکنو نظام يا دانتخاباتو جمهوري نظام ته غاړه نۀ ږدي. د اولس د نمائندګۍ پۀ بنياد د اولس ټاکلے شوے حکومت د طالبانو پۀ مفکوره کښې ځاے نۀ لري. دې سره طالبان د ښځوټولنيز، اقتصادي، کلتوري او سياسي رول نۀ مني. دغسې طالبان د بشريٰ حقونو مهم اړخونو نه انکاري دي. هم دغه وجه وه چې طالبانو وفد د ترکيې رابللے شوي کانفرنس کښې ګډون ونۀ کړو او دغسې دسولې د پاره د افغانانو د خپلمنځي خبرو اترو عمل د ځنډ ښکار شو.

    کۀ پۀ زير وکتے شي نو د اولسمشر ډاکټر اشرف غني د سولې د پروسې دغه چارچوکاټ اسان هم دے او قابل عمل هم. دغه چارچوکاټ کښې د افغان اولس د نمائندګي حق، د بشري حق، د استقلال حق، د خپلواکۍ حق، د اقتصاد حق، کلتوري حقونه او سياسي حقونه ټول خوندي پاتې کېدے شي او پرمختګ کولے شي. کۀ امريکه، چين، پاکستان، هند او روس د دې چارچوکاټ مرسته وکړي نو افغانستان کښې زر ترزره اوربند او ډزبندي هم وشي او دوامداره سولې د پاره به لار هم خلاصه شي. افغانستان کښې د سولې د پروسې کاميابي به د منطقې ملکونه او هېوادونه سره خپلوکښې پۀ اقتصادي،تجارتي، کلتوري او سياسي توګه وتړي. د سويلي اېشياء، مرکزي اېشيا، غربي اېشيا او منځني ختيز کښې ګڼ شمېر هېوادونه پۀ دې قانع شي چې د خپلو اولسونو د سوکالۍ او سياسي مفاداتو د پاره به د شخصي ملېشو دکارولو ضرورت پاتې نۀ شي. د شخصي ملېشو د ودرولو او پراکسي جنګونو د پاره به د مذهب سخت دريزه توجيهه او تعبير کارولو د پاره د پاې ټکے کېښودے شي. د دې اغېز به دا وي چې د ترهه ګرۍ او جنګ کاروبار به ورځ تر ورځه پۀ ختمېدو شي، د نشه اي توکو، ګاډو او انسانانو سمګلنګ د پاره به ترغيبات او ضرورت ختم شي. د دې پۀ ځاے به د مرکزي اېشيا نه پټرول، ګېس او بجلي او د سويلي اېشيا نه دتعميراتو مصنوعات، دوايانې، اوسپنه، مصالحه جات، ورېژې، خوراکي اجناس او پلاسټکي مصنوعات د افغانستان پۀ لاره اوړي راوړي. د افغانستان نه به مېوې پۀ ارزانه بيعه ټولې سيمې ته رسي. دغسې به د ډيورنډ د کرښې دواړو غاړو ته اباد پښتون افغان اولس د تجارت او روزګار يو نوې دوره کښې داخل شي. د ارزانې بجلۍ او برېښنا او ارزان ګېس لۀ وجې به پښتونخوا، بلوچستان او افغانستان کښې کارخانې او فيکټريانې جوړې شي او د دغه مصنوعات د ترسيل او تجارت د پاره به پېښور، ننګرهار او کابل مرکزونه وګرځي. پېښور ،جلال اباد او کابل به د جنوبي اېشيا او مرکزي اېشيا د تجارت او کاروبار دروازې وګرځي. د جنګ او ترهه ګرۍ ضرورت به ختم شي. پښتانۀ به بسياره روزګار او کاروبار ولري. افغانستان به اباد، سوکاله، جمهوري او خپلواکه شي، پاکستان او هند به هرکال پۀ اربونو ډالره ګټه کوي. چين، روس او امريکه به مجبور شي چې دا خاوره د پراکسي جنګونو پۀ ځاے د تجارت دپار پۀ کار راولي.

    کۀ خداے مۀ کړه داسې ونۀ شوه او د سولې د پروسې دغه چارچوکاټ د منطقې هېوادونو ټول پۀ ټوله رد کړو نو ددې مطلب به دا وي چې افغانستان کښې به يو بل خونړے جنګ شروع شي. د افغانانو کډوالي به يوځل بيا تنده شي، د وينې رودونه به يوځل بيا بهېږي. پاکستان به حسب معمول د پښتنو د قامي شناخت د ويلي کولو افغانستان کښې د هند د رسوخ دکمولو او کابل کښې د خپلې خوښې د حکومت قائمولو د پاره د طالبانو د انتهاګرې شخصي ملېشې مرسته زياته کړي. د طالبانو د مرستې د پاره به د ترهه ګراو انتهاګرو د تنظيمونو منظم کولو سهولت کاري زياته شي، دطالبانو تربيتي مرکزونه به نور زيات شي، پښتونخوا او بلوچستان کښې به طالبانو د پاره د چنده مهمونه ګړندي شي، پنجاب، بلوچستان او پښتونخوا کښې به د مذهب د انتهاګرتوجيهاتوغږونه زيات شي، پښتونخوا او بلوچستان کښې به ترهه ګر بريدونه زيات شي. د پاکستان اوپۀ خصوصي توګه د پنجاب ميډيا کښې به د طالبانو دکارنامو او فضيلتونو قيصۍ شروع شي. د نشه اي توکو او وسلو کاروبارونه به زيات شي. او دغسې به يو بل پښتون افغان نسل د جنګ او ترهه ګرۍ دکاروبار خشاک شي. کۀ پاکستان، ايران، هند، روس، چين او امريکې پۀ افغانستان او جنوبي او مرکزي اېشيا پۀ لارودغه پراکسي جنګ ته هوا ورکړه نو دپاکستان د توانايۍ، د مصنوعاتو د برامد او دهراړخيزتجارت لارې بندې شي، د ترهه ګرۍ اور به پنجاب او کراچۍ ته ورسي او د پاکستان اقتصاد به پۀ ټپو کښېني. د پراکسي جنګونو دغه لړۍ به ارومرو د چين او امريکې پراکسي جنګ ته رسي. دچين د بشپړه سرمايه کارۍ د پاره به دغه سيمه ايزې لارې غېر محفوظ شي. مرکزي او جنوبي اېشيا سره به د چين دسرمايه کارۍ تړون ته به لوے زيان ورسي. سيمه کښې به د بېن المللي ترهه ګرۍ د نيټ ورک او سنډيکېټ امکان راولاړ شي. د څۀ له وجې به چې د يورپ او امريکې امنيت ته لوے خطر پېدا شي. د اور دغه تراسمانه رسېدونکې غرغنډې به بيا دسمندرونو پولې پۀ خآطر کښې نۀ راولي. يا د امريکې او پاکستان ترمنځه د لوظنامې ترمخه د امريکې د پاکستاني جنګي اډې کارولو اجازه به ارومرو د پاکستان او ايران او دپاکستان او چين ترمنځه ستراتيژيکي شخړې رامنځته کوي. دغسې د پاکستان او هند ترمنځه به يو ځل بيا دغه ستراتيژيکي جګړه تندېږي. د امريکې او روس ترمنځه به هم بيا پۀ نوي نوي شکلونو جګړې نښلي، کۀ وکتے شي نو دا يوه ډېره بوږنونکې سيمه ايزه ننداره ده. دې کښې يو خبر دا منځ ته راغلے دے چې د برطانيې پۀ هڅه د پاکستان او افغانستان ترمنځه اوس اوس يوه امنيتي لوظنامه لاس ليک شوې. هر څو کۀ دغه لوظنامې ته د افغانستان ميډيا او انټلېجنس د شک پۀ نظر ګوري خو بيا هم دغه لوظنامه د دوه اړخيزې مرستې يو امکان زېږولے دے.

    افغانستان کښې د سولې د پروسې اود منطقې د هېوادونو روڼ مستقبل د پاره او د سيمه ايز اولسونو د سوکالۍ د پاره بايد ټول ملکونه او ټول اولسونه د افغانستان د منتخب حکومت او متخب اولسمشر د چار چوکټ د زړۀ لۀ خلاصه مرسته وکړي. لره او بره پښتونخوا کښې بايد ملت پال ګوندونه او مدني ټولنې يو غاړې ته خپل اولسونه د سيمه ايز تړون او بېلتون او مرستې او قبضه ګرۍ د فرېم ورکونو اغېزونو او اثراتو نه اګاه کړي او بلې غاړې ته د سيمې رياستونو پۀ خصوصي توګه پاکستان او بېن الاقوام باندې فشار راوړي چې افغانستان کښې د سولې چارچوکاټ حمايه کړي، دسمدستي او دايم اوربند مطالبه وکړي، د افغانستان د خپلمنځي خبرو اترو سهولت کاري وکړي، افغانستان او سيمه کښې د شخصي او انتهاګر ملېشو دکارونو د رژيم پۀ سختۍ غندنه وکړي. او د دې خلاف پۀ مستقله توګه غږ پورته کوي او د يو جمهوري، اسلامي، خپلواکه اومعتدل افغانستان تعمير کښې فکري او سياسي مرسته وکړي، د پښتونخوا، بلوچستان او پاکستان روښان فکره او ملت پاله ګوندونه ، اېنټلجنسيااو مدني ټولنې بايد دهغه پروپېګنډو لاره ونيسي کومې چې انټرنېشنل او پاکستاني ميډيا کښې د افغانستان د منتخب حکومت پۀ ضد روانې دي. د پاکستان او پنجاب ميډيا نه مسلسل دا پروپېګنډه کېږي چې طالبانو افغانستان کښې پۀ ډېرو علاقو قبضه کړې ده. دا خبره د حقيقت نه هغومره لرې ده څومره چې دا خبره د حقيقت نه لرې وه چې تحريک طالبان پاکستان پۀ اسلام اباد او پنډۍ قبضه کړې ده. د افغانستان د ټولو ولايتونو اوصوبو ټول دارالحکومتونه د افغان دولت اختيار کښې دي. د افغانستان ټولې پولې د افغان حکومت اختيار او انتظام کښې دي. د افغانستان ټول وزارتونه او ادارې د افغانستان د حکومت واک کښې دي. دافغانستان فوځ يا ملي اردو د حکومت له غاړې ټاکلے شوي کمانډ اېنډ کنټرول سسټم لري. د افغانستان پوليس قوي ادارتي فعاليت لري. د افغانستان يوضلع يا اولسوالي هم پۀ مستقله توګه دطالبانو واک کښې نۀ ده پاتې شوې.

    دپاکستان او پنجاب ميډيا کښې يوه بله دروغژنه پروپېګنډه دا کېږي چې پاکستان کښې ترهه ګربريدونه د افغانستان له غاړې کېږي اودا چې د افغانستان حکومت د دغه ترهه ګر تنظيمونو پۀ ضد کارروايۍ نۀ کوي. حقيقت دا دے چې د افغانستان پۀ لرې لرې علاقو کښې چې د تحريک طالبان پاکستان کوم غړي استوګن دي د هغوي خلاف د افغانستان حکومت موثر کارروايانې کړې دي.

    مولانا فضل الله هم دغه کارروايو کښې له منځه تلے دے. د پاکستان خلاف بريدونه کوونکي غټ غټ کمانډرانو کښې زياتره غټ کمانډران يا خو د ډرون حملوکښې مړۀ شوي دي او يا دافغان حکومت کارروايانو کښې. د دې برعکس د پاکستان حکومت لا تراوسه پۀ افغانستان کښې ترهه ګر بريدونه کوونکي د طالبانو کۀ د پېښور شورا ده اوکۀ د کوئټې شورا، د هغوي خلاف ئې يو کارروائي هم نۀ ده کړې. پاکستان پۀ ٧٥ ارب روپو دغه خاردار تار د څۀ دپاره ودرولے دے؟

    افغانستان کښې د سولې د پروسې پۀ مخکښې تللو سره دټولې سيمې هېوادونو کښې دامن او سوکالۍ زېرے دے. د پاکستان او افغانستان ترمنځه د لس اربه ډالره د دوه اړخيزه تجارت امکان پۀ مستقله توګه موجود دے. او افغانستان کښې د سولې پروسه هله کاميابېدے شي چې دا پروسه دافغانانو له اړخه وي، د افغانانو واک کښې وي او دافغانانو د پاره وي. دافغانانو منتخب حکومت جائز حق لري چې د افغانانو د پاره خبره وکړي. د افغانستان د منتخب حکوم او منتخب اولسمشر پۀ شا ودرېدل وي.